COPYRIGHT MATERIAL. NOT TO BE USED IN ANY MANNER WITHOUT PRIOR PERMISSION
பகுதி 9
ஸ்ரீமத் தத்தாத்திரேயரின் போதனைகள்
அத்தியாயம் 26
ரிதுத்வஜன் மற்றும் மதாலஸா திருமணம்
ரிதுத்வஜன் நாடு திரும்புதல்
|| ஸ்ரீமத் கணேஷ தத்த குருப்யோ நமஹா || || ஸ்ரீமத் தத்த ரங்கஹா பிரசன்னோஸ்து || || பரஸ்பார்தேவோ பவ || || ஸ்ரீமத் கணேஷாயே நமஹா || || ஸ்ரீமத் சரஸ்வத்யாய் நமஹா || ஸ்ரீமத் குருப்யோ நமஹா || || ஸ்ரீமத் சீதா-ராமச்சந்திரே நமஹா || || ஸ்ரீமத் குரு-தத்தாத்ரேய: பிரசன்னோஸ்து || || ஸ்ரீமத் தத்த சமர்த்த ||
குரு வேத தர்மா தீபக்கிற்கு தொடர்ந்து கதையைக் கூறினார்: மதாலஸாவின் தோழியான குண்டலா, இளவரசனிடம் திருமண வேண்டுகோளை விடுத்தாள்; ஆயினும், அந்தப் பெண்ணைத் தான் மணந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் இளவரசனின் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் எழவில்லை||1||
ஒரு பெண் தன் சுய விருப்பத்துடன் திருமணம் செய்து கொள்ள ஆசைப்பட்டு ஒருவரிடம் சென்றாலும் கூட எவன் ஒருவன் தன் மனதைச் சபலத்திற்கு உட்படுத்திக் கொள்ளாமல் தன் புலன்களை முழுமையாகக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்து இருப்பானோ அவனே உண்மையில் புலனடக்கத்தை வென்றவன் ஆவான்; அவனே தர்மத்தின் வடிவமாகவும் திகழ்கிறான் ||2||
அதைக் கேட்ட இளவரசன் இவ்வாறு கூறினான் ‘நீ கூறிய அனைத்தையும் நான் கேட்டேன்; அவள் என்னை மணக்க விரும்புகிறாள் என்பது உண்மையாக இருக்கலாம்; ஆயினும், என் இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து நோக்கும்போது, அந்தத் திருமணம் எனக்குச் சரியானதாகத் தோன்றவில்லை; என் மனம் பல விதமான சந்தேகங்களில் சூழ்ந்து உள்ளது||3||
நான் இதுவரை தர்ம நெறியோடு வாழ்ந்து வந்திருக்கிறேன்; அறத்திற்கு புறம்பானதாக தோன்றும் எந்தச் செயலிலும் நான் ஈடுபடக் கூடாது, ஈடுபடவும் விரும்பவில்லை; அவளை எனக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க இங்கு பெரியவர்கள் யார் இருக்கிறார்கள்?; எங்கள் இருவரையும் சேர்ந்த பெரியவர்கள் எவரும் இல்லாத சூழ்நிலையில் நான் எப்படி அவளை திருமணம் செய்து கொள்ள முடியும்?||4||
இரண்டு பிறப்புக்களைக் கொண்டதாக கூறப்படும் அந்தணர்கள், தேவர்கள் மற்றும் புனிதமான அக்னி ஆகியோரின் முன்னிலையில்தான் ஒரு ஆண் பெண்ணை மணந்து கொள்ள வேண்டும்; அவர்கள் எவையுமே இல்லாமல் தனிமையில் திருமணம் செய்து கொண்டால், அது ஒரு பாவச் செயலாகவே அமையும்; அது பிற்காலத்தில் வருத்தத்தை தேடித் தரும்’ இப்படியாக தனக்குள் தானே சிந்தனை செய்து கொண்டிருந்தான் இளவரசன் ||5||
அதன் பின் இளவரசன் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருப்பதைக் கண்ட குண்டலா, அவனிடம் கேட்டாள் ‘உன் மனதை வருத்தும் அந்தச் சிந்தனைதான் என்ன?; மணப் பெண்ணே தனக்குரிய மணமகனைத் தேர்ந்தெடுக்கும் ‘சுயம்வரம்’ எனும் சடங்கில், பல மண மகன்களிலிருந்து ஒருவனைத் தேர்ந்தெடுத்து, சாஸ்திர முறைப்படி திருமணம் செய்து கொண்டால் அந்த திருமணத்தில் குறை உள்ளது என்று யாராவது கூற முடியுமா? ||6||
இவளது தந்தை ஒரு கந்தர்வ இசைக் கலைஞர்; எனவே இவள் கந்தர்வ முறைப்படி திருமணம் செய்து கொண்டால், அப்படிப்பட்ட திருமணப் பொருத்தம் முறையானதே என்று அனைவரும் ஏற்றுக் கொள்வர்; தவறான நம்பிக்கைகளின் காரணமாக, இத்தகையதொரு ரத்தினம் போன்ற பெண்ணை வீணாக இழந்து விடாதீர் ||7||
உங்கள் சொந்த சந்திர குல வரலாற்றையே சற்று திரும்பிப் பாருங்கள்; மேனகை எனும் தேவ கன்னிகையின் மகளே, மிகுந்த பக்தி கொண்ட சகுந்தலை ஆவாள்; அவளை துஷ்யந்த மன்னர் கந்தர்வ முறைப்படியே திருமணத்தில் செய்து கொண்டார்; அது அனைவராலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது அல்லவா? ||8||
பொதுவாக சூரிய மற்றும் சந்திர குலத்தினர் திருமணத்திற்கான ‘சுயம்வர’ வைபவங்களை ஏற்பாடு செய்வது வழக்கம்; ஆனால் இங்கு, நற் பண்புகள் நிறைந்த ஒரு மங்கை இருக்கிறாள்; அவள் உங்களை அதே முறையிலேயே மணந்து கொண்டால் அதில் எந்த விதமான தவறும் இருக்க முடியாது ||9||
உங்களுக்கு ஏதேனும் சாட்சி தேவைப்படுமாயின், யோகப் பாதையில் உள்ள என் குருவை நான் கண் இமைக்கும் நேரத்தில் இங்கு அழைக்கின்றேன்; அதன் பிறகு, எவ்வித ஐயமும் இன்றி, எங்கள் முன்னிலையிலேயே நீங்கள் இவளை மணந்து கொள்ளலாம்||10||
இளவரசர் கூறினார் ‘நீங்கள் பெரிதும் உயர்வாகக் கருதும் உங்கள் குருவின் முன்னிலையில் இவளை திருமணம் செய்து கொள்வதில் எனக்கு எவ்விதத் ஆக்ஷேபணையும் கிடையாது; அவ்வாறு நடந்தால் எனக்கும் மன அமைதி கிடைத்து விடும்; எங்கள் இருவரின் திருமணமும் மிகவும் மங்களகரமானதாக அமையும்||11||
இளவரசன் அவ்வாறு கூறியதைக் கேட்ட, குண்டலா தன் குருவை மனத்தால் தியானித்தாள்; இளவரசரின் தயக்கத்திற்குரிய காரணத்தை அறிந்து கொண்டதில் அவளுக்கும் மன நிம்மதி ஏற்பட்டது; அதே சமயத்தில், இளவரசனின் தயக்கத்தை போக்க தன்னாலும் எதோ உதவி செய்ய முடிந்ததே என்பதை அவள் உணர்ந்து கொண்டதும் அவளுக்குப் பெரு மகிழ்ச்சி உண்டாயிற்று||12||
அவள் குருவை நினைத்து தியானித்த அடுத்த கணமே அவளது குரு அங்கு தோன்றினார்; குண்டலா நடந்த அனைத்தையும் அவரிடம் விரைவாகவும் விவரமாகவும் விவரித்தாள்; அதைக் கேட்ட அவளது குருவும் மிக்க மகிழ்ச்சி அடைந்து அவர்களை வாழ்த்திக் கூறினார் ‘இவர்கள் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் மிகப் பொருத்தமான ஜோடிகள் ஆவார்கள்; இத்தகைய சூழலில், வேறு எவ்விதத் தடைகளும் இன்றி இத் திருமணம் நடைபெற வேண்டும் ||13||
கிரக நிலைகளின் அமைப்பும் இத் திருமணத்திற்கு மிகவும் சாதகமாக உள்ளது; ஜாதகத்தில் தீமையை விளைவிக்கக் கூடிய கிரகங்கள் அனைத்தும் ஆறு, எட்டு மற்றும் பன்னிரண்டாம் வீடுகளில் (ஸ்தானங்களில்) அமைந்துள்ளன; அதே சமயம், நன்மையைச் செய்யக் கூடிய சுப கிரகங்கள் அனைத்தும், ஜாதகத்தின் மையப் பகுதியில் அமைந்துள்ள முக்கோண வீடுகளில் (திரிகோண ஸ்தானங்களில்) வீற்றிருக்கின்றன ||14||
எதிர்காலத்தில் சிறு தொல்லையை தரக் கூடிய ஒரே கிரகம் எதுவென்றால், அது ஜாதகத்தின் ஏழாம் வீட்டில் (ஸ்தானத்தில்) அமைந்துள்ள கிரகம் ஆகும்; அதன் பலன் சற்று பலவீனமாக உள்ளது; ஆனாலும் எஞ்சியுள்ள மற்ற கிரகங்கள் அனைத்தும் மிகச் சிறந்த முறையில் அமைந்திருப்பதால், அதனால் ஏற்படக் கூடிய துயரங்கள் அனைத்தும் தானாகவே விரைவிலேயே நீங்கி விடும்’||15||
இவ்வாறு அவர்களது ஜாதகப் பொருத்தத்தைக் குறித்து கூறிய குண்டலையின் குரு, ‘இப்போது நாம் சாஸ்திர விதிப்படி இவர்களுக்குத் திருமணம் செய்து வைப்போம்’ என்று கூறினார்; திருமண தம்பதியினர் இருவரையும் ஒன்றிணைக்கும் புனிதத் தீயை அவர் மந்திரங்கள் ஓதி வரவழைத்து அங்கேயே நிறுவினார்; பின்னர், அவர்கள் இருவரின் திருமண வைபவத்தையும் அவரே தலைமை தாங்கி நடத்தி வைத்தார்||16||
இவ்வாறு, இளவரசன் ரிதுத்வஜன் பாதாள லோகத்திலேயே மதாலஸாவை மணந்து கொண்டான்; எங்கும் மகிழ்ச்சி பொங்கி வழிந்தது; அந்தப் புதுமணத் தம்பதியரை வாழ்த்திய பிறகு, குண்டலாவின் குரு தனது இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பி சென்று விட்டார் ||17||
அப்போது மதாலஸா தன் தோழியை நோக்கி ‘நீ செய்துள்ள பேருதவிக்கு நான் எவ்வாறு கைம்மாறு செய்ய இயலும்?; உன் நற் பண்புகளுக்கு ஈடாக கூற வார்த்தைகளும் இல்லை; ஏதாவது கொடுக்கவோ என்னிடம் எதுவுமே இல்லை ; இந்த நன்றிக் கடனை எவ்வாறு தீர்க்கப் போகின்றேன் என்று தெரியவில்லை’ என்று கூறினாள்||18||
குண்டலா அவளுக்கு உறுதியளித்தாள் ‘கடனைப் பற்றிக் கவலை கொள்ளாதே; உண்மையில் நீங்களும் உங்கள் கணவருமே எனக்குப் பேருதவி செய்து, என்னை நன்றிக் கடனுக்கு ஆளாக்கியுள்ளீர்கள்; ஏனெனில், தெய்வீக காமதேனுப் பசு முன்னறிவித்த அனைத்தும் இப்போது நிறைவேறியுள்ளன; உண்மையிலேயே தெய்வமே கூட இன்று பெரிதும் மகிழ்ச்சி அடைந்திருப்பார்||19||
நான் செய்ய நினைத்ததை வெற்றிகரமாகச் செய்து முடித்து விட்டேன்; உன் கையை உன் கணவனின் கையில் ஒப்படைத்துத் திருமணம் செய்து வைத்ததில், நான் முழு மன நிறைவு அடைந்துள்ளேன்; இனி நான் திரும்பிச் சென்று, எனது தவத்தை மீண்டும் தொடரப் போகிறேன்||20||
உன் மென்மையான மனதை மிகுந்த கவனத்துடன் வைத்துக் கொள்; வாழ்க்கையில் மனவுறுதியுடன் பொறுமையையும் தர்ம நெறிகளையும் கடைப்பிடி; ஒரு கற்புடைய மனைவிக்குரிய கடமைகளைச் செவ்வனே ஆற்றி, இல்லற வாழ்வு அருளும் அனைத்து இன்பங்களையும் முழுமையாக அனுபவிப்பாயாக||21||
தனது தோழி கூறியதைக் கேட்டு உணர்ச்சிப் பெருக்கால் குரல் தழுதழுக்க, மதாலசை கூறினாள் ‘என் பெற்றோர் வெகு தொலைவில் உள்ளனர்; ஆனால், இந்த மங்களகரமான நாளில், எனக்குக் கிடைக்கக் கூடிய மிகச் சிறந்த நன்மைகளை நீயே முன்னின்று பெற்றுத் தந்துள்ளாய்’ ||22||
இவ்வாறு கூறியபடியே அவள் தன் தோழியை ஆரத் தழுவிக் கொண்டாள்; அந்தத் தருணத்தில் இரு தோழிகளின் கண்களிலும் நீர் ததும்பியது; அதற்குப் பதிலளித்த குண்டலா ‘விதி நல்ல நேரத்தில் உன்னைத் தேடி வந்துள்ளது என்றே தோன்றுகிறது; நிகழ்வுகள் அனைத்தும் உனக்கு எவ்வளவு சாதகமாக அமைந்துள்ளன என்பதைப் பார் ||23||
நீ எதைப் பற்றியும் கவலை கொள்ளாதே; உன் கணவனுடன் ஒற்றுமையாக இருந்து கொண்டு உன் மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, அமைதியாய் இரு; இப்போது நான் விடை பெற்றுச் சென்று, எனது தவ வாழ்வைத் தொடங்குகிறேன்’; இவ்வாறு கூறியபடியே அவள் அங்கிருந்து விரைவாகப்வெளிப்புற ப்பட்டுச் சென்றாள் ||24||
குண்டலா இமயமலைச் சாரலை அடைந்தாள்; அங்கே அவள் மீண்டும் தவத்தில் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டாள்; பாதாள உலகிலோ, இளவரசன் ரிதுத்வஜன் தன் மனைவியுடன், தெய்வக் குதிரையின் மீது ஏறிக் கொண்டு, தங்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தான் ||25||
இளவரசன் கிளம்பிய அதே நேரத்தில்தான் , தனது பெரும் படையுடன் அசுரன் பாதாளகேது அங்கே வந்து சேர்ந்தான்; கர்ஜனை செய்தவாறே அவன் இவ்வாறு முழக்கமிட்டான் ‘நான் என் கண்ணெனப் போற்றும் பெண்ணை நீ கவர்ந்து செல்கிறாயா? ||26||
நான் இல்லாத சமயத்தில், என் இருப்பிடத்திற்குள் அத்து மீறி நுழைந்து விட்டாய்; இந்தப் பெண்ணைக் கடத்திக் கொண்டு, ஒரு திருடனைப் போல உயிர் பயத்தில் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறாய்||27||
நான் மிகுந்த வலிமை வாய்ந்த ஓர் அசுரன் என்பதை நீ அறிய மாட்டாய் ; வஞ்சகனே, உன் பரம்பரை முழுவதையும் அடியோடு அழித்து ஒழிக்க எனக்கு ஒரு கணம் கூடத் தேவைப்படாது’ என்று கத்தினான்||28||
அதற்கு மன்னன் ரிதுத்வஜன் இவ்வாறு பதிலளித்தான் ‘உண்மையில் இங்கே திருடன் யார்? போர்க் களத்தில் காயமடைந்த நீ, அங்கிருந்து ஏன் தப்பி ஓடி வந்தாய்? உன் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காகத்தானே அவ்வாறு செய்தாய்? ||29||
இந்தக் காந்தர்வ பெண்ணைக் கடத்தி வந்துள்ளவன் நீ; அப்பாவிகளை அபகரிப்பவனும் நீயே; இப்படியிருக்க, பிறரைத் திருடர்கள் என்று பழி சுமத்துகின்றாயே, இதை நினைத்து உனக்குச் சிறிதும் வெட்கமாக இல்லையா?||30||
‘இப் பெண் என்னை ஒரு சுயம் வர விழாவில் மணந்து கொண்டாள்; இதற்கு இரண்டு சாட்சிகள் உண்டு, ஒரு பிராமண குருவும், புனிதமான அக்னியும் ஆவர்; இதை எதிர்த்து உன்னால் என்ன செய்ய முடியும்? ||31||
மன்னனின் அந்த சொற்களைக் கேட்டதும், அந்த அரக்கன் மேலும் சீற்றமடைந்தான்; அவன் ‘நான் உன்னுடன் போரிடுவேன்; இப் பெண்ணை பலவந்தமாக மீட்டுச் செல்வேன்’என்று கர்ஜித்தான் ||32||
‘இவ்வாறு கூறிய அரக்கன் தன் படையினரை நோக்கி ‘அவ்விருவரையும் பிடியுங்கள்’ என்று கட்டளையிட்டான்; உடனே இளவரசன் தன் அம்புகளைத் தொடுத்து அவர்களை நோக்கி எறிந்தான்; கண் இமைக்கும் நேரத்திற்குள் அந்த அரக்கர் படை சாம்பலாகிப் போனது||33||
சில அரக்கர்கள் கீழே சாய்ந்தனர்; சிலரின் உடல் உறுப்புகள் சிதைந்தன; போர்க் களத்தில் நின்ற மற்ற வலிமை மிக்க அரக்கர்கள் காயமடைந்தனர்; சிலர் மாண்டனர்; சிலர் மயக்கமுற்றனர்; இன்னும் பலர் போர்க் களத்தை விட்டு உயிர் பிழைக்க ஓடினர்||34||
ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அம்புகளைத் தொடுத்து எய்த அந்த இளவரசன், ‘பாதாளகேது’ என்னும் அரக்கனைக் கொல்வதில் வெற்றி பெற்றான்; இவ்வாறு அந்தத் தீய அரக்கனை அழித்த பிறகு, அந்தத் தம்பதியினர் தங்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர் ||35||
இதற்கிடையில், கொல்லப்பட்ட அந்த அரக்கனின் சகோதரனான ‘தாளகேது’ என்னும் அரக்கன், போர்க் களத்திலிருந்து தப்பி ஓடி, பாதாள லோகத்தில் சென்று ஒளிந்து கொண்டான்||36||
தெய்வ குதிரையின் மீது ஏறி அமர்ந்து கொண்டு, தன் மனைவி மதாலஸாவுடன் பயணித்த இளவரசன் காலவ முனிவரின் ஆசிரமத்தை அடைந்து, நடந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் அவரிடம் விவரித்தான் ||37||
அதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த அந்த முனிவர், அவ்விருவரையும் வாழ்த்தி ‘இனிமேல் என்னால் அனைத்துச் சடங்குகளையும், வேத விதிமுறைகளையும் எவ்விதத் தடையுமின்றிச் சிறப்பாகச் செய்து முடிக்க முடியும்’ என்று கூறினார் ||38||
நீங்கள் எனக்குப் பெரும் நன்மையைச் செய்துள்ளீர்கள்; இப்போது நீங்கள் நல்ல உடல் நலத்துடனும், மகிழ்ச்சியுடனும் உங்கள் இருப்பிடம் செல்லுங்கள்’ என்று கூறி, அந்த அன்பு நிறைந்த மற்றும் ஆசி பொழியும் இதயத்துடன் அவர்களை அந்த முனிவர் வழியனுப்பி வைத்தார் ||39||
தன் மகன் போரில் வெற்றி பெற்றுத் திரும்புகிறான் என்ற செய்தியைக் கேட்ட மன்னன், அந்த நற் செய்தியைக் கொண்டு வந்தவனைப் பெரிதும் பாராட்டிப் பரிசளித்தான்; இளவரசனுக்கு மரியாதை செய்யும் விதமாகத் தன் தலை நகரம் முழுவதையும் அலங்கரிக்குமாறு அவன் கட்டளையிட்டான்; பின்னர், தன் சொந்தப் படையுடன் சென்று இளவரசனை நேரில் வரவேற்கப்வெளிப்புற ப்பட்டான் ||40||
தன் மருமகளின் முகத்தைக் கண்ட மன்னன் அளவற்ற மகிழ்ச்சி கொண்டான்; தன் மகனைப் பிரிந்ததால் ஏற்பட்டு இருந்த துயரங்கள் அனைத்தையும் ஒருபுறம் ஒதுக்கி விட்டு, அவன் பேரானந்தத்தில் திளைத்தான் ||41||
மங்கல இசைக் கருவிகள் இனிமையாக முழங்க, மன்னன் தன் மகனுடன் கோட்டைக்குத் திரும்பினான்; அவனது வீரச் செயலைப் போற்றும் விதமாக அவனுக்கு ‘குவலயாஸ்வன்’* எனப் பெயரிட்டு, சிறந்த அந்தணர்களுக்குப் பெரும் செல்வத்தை வாரி வழங்கினான்.
{*குவலயாஸ்வன் (Kalayaan) என்பவர் இந்து புராணங்களில், குறிப்பாக விஷ்ணு புராணம் மற்றும் சில ராமாயணக் கதைகளில் வரும் ஒரு புகழ் மிக்க சூரிய வம்சத்து அரசன் ஆவார்} ||42||
குடி மக்கள் அனைவரும் பெரும் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்; ‘வாழ்க! வெற்றி ’ என்று முழக்கமிட்டு ஆரவாரம் இட்டார்கள்; இராச்சியம் முழுவதும் அனைவருக்கும் இனிப்புகள் வழங்கப்பட்டன; எங்கும் மகிழ்ச்சிப் பெருக்கும் கொண்டாட்ட சூழலும் நிறைந்திருந்தன; நாடே கொண்டாட்டத்தில் இருந்தது||43||
புது மணத் தம்பதியினர் மன்னரை வணங்கி, நிகழ்வுகள் அனைத்தும் எவ்வாறு நடந்தேறின என்பதை அவருக்கு விரிவாக எடுத்துரைத்தனர்; மன்னரும் அவர்கள் கூறிய ஒவ்வொரு வார்த்தைகளையும் முழுமையாக நம்பினார் ||44||
இளவரசர் பரவசம் அடைந்து கூறினார் ‘பாருங்கள், அந்த முனிவரின் அருளால், எவ்விதச் தொல்லைகளும் இன்றி, எத்தகைய தெய்வீகமான மனைவியை நான் அடைந்திருக்கிறேன்; இக் காலத்தில் இப்பூவுலகில் நிகழ்ந்த ஒரு தனித்துவமான அற்புதமாக இது திகழ்கிறது ||45||
இளவரசனும், கந்தர்வன் மகளான அவரது மனைவி மதாலஸாவும் மிகுந்த பெருமை கொண்டார்கள்; சிறந்த நற்பண்புகள் நிறைந்தவளாகவும், தன் கணவனிடம் அளவற்ற பக்தி கொண்டவளாகவும் திகழ்ந்த மதாலஸா, தர்ம நெறிகளுக்கு ஏற்பத் தன் வாழ்க்கையை சீரமைத்துக் கொண்டு ஆனந்தமாக வாழ்ந்து வந்தாள்||46||
தன் பெற்றோருக்கும் தமது நாட்டு மக்களுக்கும் தகவல் தெரிவித்த மதாலஸா, தன் கணவனின் நிழல் போலவே வாழ்ந்து வந்தாள்; கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்வதில் சற்றும் சோர்வின்றி, அன்பு பொங்க இருந்து வந்தால்; விவரிக்க இயலாத அமைதியுடன் அவள் தன் கணவனை அனைத்து வகைகளிலும் பின் தொடர்ந்தாள்||47||
அவர்கள் இருவருக்கும் இடையிலான பரஸ்பர அன்பு எல்லையற்று இருந்தது; அது ஈடு இணையற்றதாகவும், தனித்துவமானதாகவும் விளங்கியது; அந்த அன்பின் முன், சக்கரவாகப் பறவைகளின் புகழ்பெற்ற காதல் கூட மங்கிப் போகும் நிலையே இருந்தது {*சக்கரவாகப் பறவை (Ruddy Shelduck) என்பது இலக்கியங்களில் அன்பிற்கு எடுத்துக்காட்டாக கூறப்படும் ஒரு வகை நீர் நிலைப் பறவை; அவை பொதுவாக இணை பிரியாமல் வாழும்; இரவு நேரத்தில் பிரிந்தால் வருந்தும் என்றும், மழை நீரை மட்டுமே அருந்தும் சிறப்புப் பண்பு கொண்டவை என்றும் புராணங்கள் மற்றும் இலக்கியங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது} ||48||
இவ்வாறு அவர்களின் அன்பு நிறைந்த வாழ்க்கை நகர்ந்து கொண்டிருந்தது; ஒரு நாள், வேட்டையாடும் பயிற்சியில் ஈடுபடுவதற்காக இளவரசர் தனியாகக் காட்டிற்குச் சென்றார்; இந்தச் செய்தி உடனடியாக ‘தாளகேது’ என்னும் அரக்கனுக்குத் தெரிய வந்தது||49||
இறந்து போன ‘பாதாளகேதுவின் சகோதரனான அவன், முன்னரே அங்கிருந்து தப்பி ஓடியிருந்தான்; தன் எதிரியை மீண்டும் நேரில் சந்திக்க அஞ்சிய போதிலும், தன் சகோதரனின் மரணத்திற்குப் பழி வாங்குவதற்கான ஒரு வாய்ப்பை எதிர்பார்த்து அவன் காத்திருந்தான் ||50||
இளவரசர் காட்டில் தனியாக இருப்பதை அறிந்த அந்த அரக்கன், தன் மாய சக்தியைப் பயன்படுத்தி அங்கே ஒரு தவச் சாலையை உருவாக்கினான்; பின்னர், மௌன விரதம் பூண்ட ஒரு துறவியைப் போல அங்கே அமர்ந்து கொண்டு, இளவரசர் ரிதுத்வஜரின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தான் ||51||
அவன் தன் தலை முடியைச் ஜடா முடிபோல மாற்றி வைத்துக் கொண்டு இருந்தான்; தன் உடல் முழுவதும் திருநீறு பூசிக் கொண்டான்; தெய்வத்தின் திருநாமத்தை ஜபிப்பதற்காக, ஒரு துணியால் மூடப்பட்டிருந்த ஜெப மாலையைத் தன் கையில் ஏந்தி வைத்துக் கொண்டிருந்தான்; தன் இரு கண்களையும் மூக்கின் நுனி மீது ஒருமுகப்படுத்தி வைத்தவாறு, மௌனமாக மந்திரங்களை ஜபிக்கத் தொடங்கினான் ||52||
வேடமிடுவதில் வல்லவனான ஒருவன், வெளியிலிருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு எத்தனை புதுமையாகவும் நேர்த்தியாகவும் தோன்றுவானோ, அதே போலவே அவனது உடையும் நடவடிக்கைகளும் மிகவும் வசீகரமானவையாகத் திகழ்ந்தன; இதனால் இவனது உள்ளத்தில் உண்மையில் என்ன உள்ளது என்பதை ஊகித்தறிவது மிகவும் கடினமாக இருந்தது ||53||
துறவி போன்ற தோற்றத்துடன், தனது தவ நெறிகளில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டவனைப் போலக் காட்டிக் கொண்ட அந்தச் சூழ்ச்சிக்கார அரக்கன், தன் உள்ளத்தில் வஞ்சனையைச் சுமந்து கொண்டு காத்திருந்தான்||54||
காட்டிற்குள் அலைந்து திரிந்து கொண்டிருந்த இளவரசன், அந்த அழகிய ஆசிரமத்தைக் காண நேர்ந்தது; அவன் வியப்புடன் சிந்தித்தான் ‘இங்கே குடியேற வந்திருக்கும் இந்தப் புதிய முனிவர் யார்? காட்டிற்கு நடுவே இத்தகைய அமைதி தவழும் இருப்பிடத்தை அமைத்தவர் யார்? ||55||
அங்கு காட்டு நாய்கள் கூட எவர் மீதும் எவ்விதப் பகையும் கொள்ளாமல், அமைதியுடன் சுற்றித் திரிந்தன; மரங்கள் அனைத்தும் பழங்களாலும் மலர்களாலும் நிரம்பி வழிவது போலத் காட்சி அளித்தன; மேலும், நீரோடைகள் அந்த இருப்பிடத்தை சுற்றி அமைந்து இருந்தன ||56||
நான் இந்த ஆசிரம வளாகத்திற்குள் சென்று, அந்த முனிவரைத் தரிசித்து வருகிறேன்; அதன்பிறகு, நான் வந்த காரியத்தை நிறைவேற்றப்வெளிப்புற ப்படுவேன்’ என்று தனக்குள் எண்ணியவாறே அவன் உள்ளே நுழைந்தான் ||57||
அந்த முனிவரைக் கண்டதும் இளவரசன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தான்; ஆழ்ந்த பக்தியுடனும் உணர்வுப் பெருக்குடனும் அவருக்கு வணக்கம் செலுத்தி ‘ஐயனே, இன்று நான் முழுமையான மன நிறைவை அடைந்து விட்டதை போல உணர்கிறேன்’ என்று கூறினான் ||58||
இன்று தங்களை நேரில் தரிசிக்கும் பெரும் பாக்கியம் எனக்குக் கிடைத்தது; என் வாழ்வு முழுமை பெற்றதாகத் தோன்றுகிறது; தாங்கள் என் மீது கருணை கொண்டு ஒருமுறை பார்த்ததின் மூலமாகவே என்னை முழுமையாக புனிதப்படுத்தி விட்டீர்கள்||59||
இளவரசன் மீண்டும் ஒரு முறை முனிவருக்கு வணக்கம் செலுத்தினான்; தான் எதிர் பார்த்துக் காத்திருந்த அரிய வாய்ப்பு, அந்தச் சூழ்ச்சிக்கார அரக்கனுக்கு இப்போது கிடைத்தது ; ‘காட்டின் மையப் பகுதி வரை நீ தேடி வந்திருக்கிறாய்; நீ யார்? எங்கிருந்து வருகிறாய்?’ என்று அந்த முனிவர் அவனிடம் விசாரித்தார் ||60||
அதற்கு அந்த இளவரசன் ‘என் தந்தை சத்ருஜித் என்னும் மன்னர் ஆவார்; நான் அவருடைய மகன் குவலயாஸ்வன்; எனது வேட்டைத் திறமைகளை இன்னமும் மேம்படுத்திக் கொள்ளவே பயிற்சி செய்வதற்காக இந்தக் காட்டிற்கு நான் வந்துள்ளேன்’ என்று பதிலளித்தான்||61||
இன்று எனக்கு வாய்த்திருக்கும் இந்த நன்னாளைக் குறித்து நான் பெரிதும் மகிழ்கிறேன்; தங்களைச் சந்திப்பதற்கான சூழ்நிலை இன்று எனக்கு அற்புதமாக அமைந்திருக்கிறது’ என்று இளவரசன் கூற, அந்த அரக்கன் இளவரசனுக்கு பதிலளித்தான் ‘நான் உன்னிடம் முன் வைக்க விரும்பும் ஒரு கோரிக்கையைச் சற்றுச் கேட்பாயாக ||62||
நான் ஒரு வேத வேள்வியை துவக்கி உள்ளேன்; ஆனால், யாகத்தை நடத்தி வைக்கும் அந்தணர்களுக்கு, யாகத்தின் நிறைவில் வழங்கப்படும் ‘தட்சிணையாக அளிப்பதற்கு என்னிடம் போதிய செல்வம் இல்லை; அவ்வாறு தட்சிணை அளிக்கப்படா விட்டால், அந்த யாகமானது நிறைவடையாத வேள்வியாக மாறி விடும் என்று சாஸ்திரங்களை அறிந்த ஞானிகள் கூறுகின்றார்கள் ||63||
அரசகுமாரன் கூறினான் ‘நான் தலை நகருக்குத் திரும்பிச் சென்றால், உமக்குத் தேவையான அளவு செல்வத்தை அளிக்க என்னால் இயலும்; ஆனால் இத்தருணத்தில், நான் காட்டில் தனித்திருக்கிறேன்; என்னுடன் செல்வங்களையோ அல்லது விலை மதிப்பற்ற ரத்தினங்களையோ நான் எடுத்து வரவில்லை ||64||
நீர் எனக்கு அனுமதி அளித்தால், நான் விரைவாக என் நாட்டிற்குத் திரும்பிச் சென்று, நீர் விரும்பும் எத்தகைய செல்வத்தையும் கொண்டு வருகிறேன்; அதனை ஏற்றுக் கொண்டு, உமது வேத யாகங்களில் நானும் ஒரு அங்கமாகப் பங்கேற்கும் பேறை எனக்கு அளித்து என்னை மகிழ்விக்க வேண்டும்’ என்றான் ||65||
அதற்கு அந்த அரக்கன் பதிலளித்தான் ‘நீர் ஏன் இவ்வளவு வீணாக சிரமப்பட வேண்டும்? எனக்குச் செல்வங்கள் என்று தனியாக எதுவும் தேவை இல்லை; மேலும், செல்வத்தின் மீது எனக்கு எந்த விதப் பேராசையும் இல்லை||66||
உங்கள் கழுத்தில் ஒரு புனித மணி காணப்படுகின்றதே, அது கிடைத்தாலே போதும், நான் இதற்கு மேல் எதுவும் கேட்கவில்லை; உங்களுக்குச் சம்மதம் என்றால் என் கோரிக்கையை நிறைவேற்றுங்கள் ||67||
இளவரசன் கூறினான் ‘என்றென்றும் ஒருவனுடன் நிலைத்திருப்பது எது? இந்த மணிகள் அத்தனை புனிதமானவை என்று நீங்கள் கருதினால், உங்கள் வேள்விக்காக அவற்றை நான் மகிழ்ச்சியுடன் தருகிறேன்’ என்று கூறிவிட்டு தனது கழுத்தில் இருந்த மாலையைக் கழற்றி, முனிவரின் கோரிக்கையை நிறைவேற்றும் விதமாக அதை அவரிடம் கொடுத்தான் ||68||
தனக்கு கொடுக்கப்பட்ட பரிசைப் பெற்றுக் கொண்ட அசுரன் கூறினான் ‘நான் இப்போது விரைவாக வருண பகவானைக் காணச் செல்கிறேன், என்னால் முடிந்த விரைவில் திரும்பி வருவேன், நீங்கள் விரும்பினால் இங்கே ஓய்வெடுக்கலாம் ||69||
அதுவரை என் உடைமைகளை, குறிப்பாக யாகத்திற்காக நான் சேகரித்த பொருட்களைப் பாதுகாக்கவும்’; இளவரசன் மீண்டும் அந்த கோரிக்கைக்கு ஒப்புக் கொண்டு, அந்த அழகிய இருப்பிடத்தைக் காவல் காத்துக் கொண்டு இருந்தவாறு அங்கேயே அமர்ந்தான் ||70||
அசுரனோ ராஜகுமாரனுக்கு தெரியாமல் சத்ருஜித் மன்னனின் ராஜ்ஜியத்திற்கு விரைந்து சென்று, மதாலஸாவிடம் தன்னை அறிமுகப்படுத்தும்படி கேட்டான்; சத்ருஜித் மன்னன் அந்த முனிவரின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி, தன் மருமகளை வரவழைத்தான்; அவள் முன்னிலையில், துக்கப்படுவது போல நடித்த அசுரன் கூறினான் ||71||
குவலயாஸ்வன் வேட்டையாடுவதற்காகக் காட்டிற்கு வந்து இருந்தபோது, அந்த செய்தி தாளகேது என்ற அசுரனுக்கு தெரிய வந்தது; இளவரசன் தனியாக இருப்பதைக் கண்ட அந்த அரக்கன், காட்டின் மையப் பகுதியில் அவனை சண்டைக்கு அழைத்தான் ||72||
தாளகேது இளவரசனிடம் கூறினான் ‘நீ என் அண்ணன் பாதாளகேதுவைக் கொன்று விட்டாய்; அவன் வீட்டில் தங்கி இருந்த பெண்ணையும் அழைத்துக் கொண்டு ஓடி விட்டாய்; அதற்கு நான் இன்று உன்னை பழி தீர்ப்பேன்; இவ்வாறு கூறிக் கொண்டே பாய்ந்து வந்த அசுரனுடன் இளவரசன் சண்டையிடத் தொடங்கினர்||73||
துரதிர்ஷ்டவசமாக, அந்தச் சண்டையில் இளவரசர் இறந்து விட்டார்; அசுரன் அவருடைய குதிரையை எடுத்துச் சென்று விட்டான்; அந்த நேரத்தில் தற்செயலாக நான் அந்த வழியாகச் சென்றேன், இளவரசர் என்னை மெத்த சிரமத்துடன் அருகில் அழைத்தார் ||74||
அவருடைய இறுதித் தருணங்களில் நான்தான் அவருடன் இருந்தேன்; அவர் தனது புனித மணி மாலையை என்னிடம் ஒப்படைத்த பின்னர் பெரும் சிரமப்பட்டவாறே அவர் கூறினார் ||75||
‘இதை என் மனைவி மதாலஸாவிடம் கொடு; முடிந்தால் அவளுக்கு ஆறுதல் கூறு; இப்படி சில வார்த்தைகளைக் கூறிய பின்னர் அவரது உயிர் பிரிந்தது, மற்ற காட்டு வாசிகள் அவரது ஈமச்சடங்கு சிதையை கவனித்துக் கொண்டனர்||76||
நான் என்னால் இயன்ற விரைவில் இங்கு வந்துள்ளேன் என்பதையும், இந்தத் மாலைகளை உரியவரிடம் ஒப்படைத்த பிறகு, காட்டில் அமைந்துள்ள எனது இருப்பிடத்திற்கே நான் திரும்பிச் செல்லவிருக்கிறேன் என்பதையும் உங்களுக்குத் தெரிவிப்பதே எனது வருகையின் நோக்கமாகும் ||77||
ஒரு முனிவரின் வேடத்தை மிகத் தத்ரூபமாகப் பூண்டிருந்த அந்த அரக்கன், அந்தத் புனிதமான மாலைகளை அரசவையில் ஒப்படைத்தான்; பின்னர், தான் வந்த அதே வேகத்தில், காட்டில் அவனாலேயே உருவாக்கப்பட்டிருந்த தனது ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பிச் சென்றான்||78||
அத்தகைய துயரச் செய்தியைக் கேட்ட மன்னன், பெரிதும் அதிர்ச்சியுற்று, சொல்லொணாத் துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்; தன் குழந்தையின் நற் பண்புகளையும், அவன் தன் மீது கொண்டிருந்த பாசத்தையும் நினைவு கூர்ந்தவாறே, அவன் தன் தலையைத் தரையில் மோதிக் கொண்டு கதறினான் ||79||
மதாலஸாவும் தரையில் வீழ்ந்து, ஓலமிட்டு அழுதாள்; கண்ணீர் மல்கிய கண்களுடன் அவள் கூறினாள் ‘இந்த உலகத்தில் எனக்கு இனி எந்த ஆதரவும் எஞ்சியிருப்பதாகத் தெரியவில்லை; ஒரு கற்புடைய மனைவிக்குரிய கடமையின்படி, நான் இந்தத் புனிதத் தீயில் விழுந்து என் உயிரைத் துறப்பேன் ||80||
தன் அன்புக் கணவனை நினைவு கூர்ந்த அவள், தன் துயரம் தணியும் வரை ஓயாமல் அழுது கொண்டே இருந்தாள்; ‘என்னை இங்கே தனியே விட்டு விட்டு நீங்கள் எங்கு சென்று விட்டீர்கள்?; இனி நான் உங்களை எங்கு தேடுவேன்? என்று அவள் கதறினாள்||81||
நீரின்றித் தவிக்கும் மீனைப் போலவே, என் கணவர் இல்லாத நிலையில் நானும் தவித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்; தாங்க முடியாத இந்தத் துயரத்தின் காரணமாக, நான் இங்கேயே என் உயிரை மாய்த்துக் கொள்வேன் ||82||
இப்போது என் அழகினாலோ, இந்தச் செல்வங்களாலோ எனக்கு என்ன பயன்?; இந்த இராணுவத்தையும், யானைப் படைகளையும் வைத்துக் கொண்டு நான் என்ன செய்யப் போகிறேன்?; நான் உயிருக்கு உயிராக நேசித்த என் கணவர் இப்போது என்னுடன் இல்லை; இந்த அரச போகங்கள் எனக்கு எப்படி ஆறுதல் அளிக்க முடியும்?; இவை அனைத்தும் என் துயரத்தை மேலும் நினைவூட்டும் அடையாளங்களாகவே உள்ளன||83||
ஒரு கற்புடைய மனைவிக்கு, ராஜகுமாரி எனும் தகுதி அவளது கணவனுடன் இணைந்தே உள்ளது; ஒரு சிறந்த தாய்க்கு, அவளது அரசாங்கம் என்பது அறம் சூழ்ந்ததாகவே இருக்க வேண்டும்; என் கணவரும் மகனும் இல்லாத இந்த நிலையில், இந்த அரசாங்கம் யமதர்மனின் இருப்பிடமாகவே காட்சியளிக்கிறது; இது இறுதியில் குடிமக்கள் அனைவரையும் துன்பத்திற்குள்ளாக்க வழி வகுக்கும் ||84||
‘ஐயோ! இவ்வளவு விரைவாக நான் எப்படி விதவைக் கோலத்தை ஏற்றுக் கொள்வது?; ஒவ்வொரு அடியிலும், ஒவ்வொரு நாளிலும் எனக்குப் புதியதொரு துயரம் வந்து சேர்கிறது; பிரிவின் வேதனை மிகவும் கடுமையாக உள்ளது; இதை நான் எப்படி, எதற்காகத் தாங்கிக் கொள்ள வேண்டும்? ||85||
இப்போது நானும் என் கணவருடன் உடன் செல்வேன்; அவ்வாறு செய்வதன் மூலமே, என் பெற்றோர் வழி மரபையும், என் கணவரின் வழி மரபையும் என்னால் புனிதப்படுத்த முடியும்; இவ்வாறு செய்வதன் மூலமே, இந்தத் துயரமான சூழ்நிலையிலும் என்னால் சிறிதளவேனும் மன அமைதியையும் பேரின்பத்தையும் அடைய முடியும்||86||
இவ்வாறு முடிவு செய்தவளாய், தன் கணவனைத் தன் மனத்தில் நினைத்துக் கொண்டே, அவள் தன் கையில் புனிதமான மணி மாலையை ஏந்தியவாறு, சிதையில் நுழைந்தாள் ||87||
நிகழ்வுகளின் அந்த திருப்பத்தைக் கண்ட மன்னன் சத்ருஜித் இவ்வாறு கூறினான் ‘எல்லாமே வீணான முயற்சிகளே; நானும் உலகப் பற்றுகள் அனைத்தையும் துறந்து விடுகிறேன்; உண்மையில் நான் ஒரு துரதிர்ஷ்டசாலி’||88||
தங்கள் இளமைப் பருவத்திலேயே தாயை இழந்த குழந்தைகள், தங்கள் வாலிபப் பருவத்திலேயே மனைவியை இழந்த கணவர்கள், தாங்கள் உயிரோடு இருக்கும்போதே தங்கள் பிள்ளைகளின் இறப்பைக் காண நேர்ந்த பெற்றோர்கள் என அவர்கள் அனைவரும் விதியின் பார்வையில் பெரும் பாவிகளாகவே கருதப்படுகிறார்கள்||89||
என் மகனும் மருமகளும் இப்போது இல்லை; இந்நிலையில் நான் மட்டும் இங்கு தங்கியிருந்து, இதுவரை செய்து வந்த கடமைகளைத் தொடர்ந்து எப்படி செய்வது ? நானும் என் உயிரை நீத்து விடுகிறேன்; என் வாழ்க்கை ஏன் திடீரென்று இவ்வளவு துயரம் நிறைந்ததாக மாறி விட்டது?’ ||90||
தன் மகனின் நற்பண்புகளை நினைவு கூர்ந்த மன்னன் சத்ருஜித், ஆழ்ந்த மனச் சோர்வுக்கும், விரக்திக்கும், நம்பிக்கையின்மைக்கும் ஆளானான்; அவன் தன் தலையைத் தரையில் மோதிக் கொண்டு, துயரமும் வேதனையும் தாங்கொணா நிலையில் நிலத்தில் வீழ்ந்தான் ||91||
இதற்கிடையில், அந்த அரக்கன் காட்டில் உருவாக்கியிருந்த ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினான்; இளவரசனை நோக்கி ‘உண்மையாகவே நான் உன்னால் பெரிதும் மகிழ்வடைந்தேன்; நீ மிகவும் தாராள குணம் கொண்டவன்; ஒரு தூய ஆத்மா ‘ என்று கூறினான் ||92||
நீ என் பணியை நிறைவு செய்தாய்; என் விருப்பங்கள் ஈடேறின; என் நோக்கங்கள் அனைத்தும் இன்றே முழுமையடைந்தன; என் மனம் முழுத் திருப்தி அடைந்துள்ளது||93||
நீ விரும்பினால், உனக்குத் தோன்றும் காலம் வரை இங்கேயே தங்கியிருக்கலாம்’ என்று அரக்கன் கூறினான்; அதற்கு இளவரசன், அந்த அழைப்பிற்கு நன்றி தெரிவித்து வணங்கியவாறு ‘நான் என் தலை நகருக்குத் திரும்ப வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது’ என்று பணிவுடன் மறுத்துரைத்தான் ||94||
நான் தனியாகவே இங்கு வந்தேன்; திரும்புவதற்குப் பெரிதும் தாமதமாகி விட்டது. இப்போது நான் விடைபெற்றுச் செல்ல எனக்கு அனுமதி அளியுங்கள்; நான் சென்று என் தந்தையைச் சந்திக்க வேண்டும் ||95||
அதற்கு அந்த அரக்கன் ‘மிக நன்று, எனக்கு உதவியதற்கு மீண்டும் ஒருமுறை நன்றி கூறுகிறேன்; இப்போது நீ உன் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பலாம்; என் நல்வாழ்த்துகள் உனக்குத் துணை நிற்கும்’ என்று கூறினான்||96||
அரண்மனையில் அந்த அரக்கன் செய்து விட்டு வந்திருந்த வஞ்சகத்தைப் பற்றி ஏதும் அறியாத அந்த இளவரசன், அரக்கனை மரியாதையுடன் வணங்கி விட்டு, காட்டிலிருந்து விடை பெற்றுக் கொண்டு தன் சொந்த நாட்டத்தை நோக்கிப் பயணமானான்||97||
எனினும், அவன் திரும்பும் வழியில் ஆந்தைகளின் அலறலைக் கேட்டான்; அவனுக்குள் ஒருவித அச்சம் தோன்றியது; அவனது உடலின் இடது பாகம் கட்டுக் கடங்காமல் துடித்துக் கொண்டே இருந்தது; அது வரவிருக்கும் துரதிர்ஷ்டத்தின் அறிகுறியாகும்; தான் எத்தகைய நெருக்கடிகளைச் சந்திக்க நேருமோ என்று அவன் மனம் கலங்கிச் சிந்தித்தான்||98||
என் தந்தை நலத்துடனும் ஆரோக்கியத்துடனும் இருக்க வேண்டும் என்று மனதார வேண்டிக் கொண்டு , அவன் தெய்வ நாமமான ஹரியின் திரு நாமத்தை ஜபிக்கத் தொடங்கினான்; மாற்ற இயலாத நிகழ்வுகளை எதிர் கொள்ளும்போது என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை உணர்ந்தவனாக, அவன் தனிமையில் அமைதி காத்து, மிகுந்த விவேகத்துடன் தன் பயணத்தைத் தொடர்ந்தான் ||99||
அவன் தன் தலைநகரின் எல்லைக்குள் நுழைந்தபோது, அங்கிருந்த சூழ்நிலை மிகவும் சோகமயமானதாக இருப்பதைக் கண்டான்; எந்தப் பாதையில் செல்வது என்று கூடத் தெரியாமல் அவன் திகைத்து நின்றான்; எந்த ஒரு வீட்டிலும் கொண்டாட்டங்கள் கண்ணில் படவில்லை; ஏதோ ஒரு பெரும் விபரீதம் நிகழ்ந்திருக்கிறது என்று ஊகித்துக் கொண்டு, அவன் அச்சத்துடன் தன் பயணத்தைத் தொடர்ந்தான் ||100||
துயரத்துடன் தொடர்ந்து முன்னேறிய அவன், அரண்மனை வளாகத்திற்குள் நுழைந்தான்; அங்கே கேட்ட துயரமான ஒப்பாரி ஓசைகள் அவனை வரவேற்றன; அந்த ஓசைகளுக்கான காரணத்தை அறிந்து கொள்ள அவன் விரைந்து உள்ளே ஓடினான் ||101||
அவன் தன் தந்தையிடம் வந்து, அவர் பாதங்களில் வீழ்ந்து வணங்கினான்; மன்னர் சத்ருஜித் தன் மகன் நலத்துடனும் திடகாத்திரத்துடனும் இருப்பதைக் கண்டு, திகைத்துப் போய் அவனைப் பேரன்புடன் தழுவிக் கொண்டார்||102||
மன்னர் வியப்புடன் சிந்திக்கலானார் ‘இது எப்படி சாத்தியம் ஆகும் ?; இவன் ஏதேனும் ஒரு தெய்வீக சக்தியா அல்லது பேயாக இருக்குமோ ?; அல்லது இது வெறும் கனவா?; இங்கு எது உண்மை என்பதை என்னால் அறுதியிட்டு முடிவு செய்ய இயலவில்லை ||103||
அல்லது, என் துயரத்தை உணர்ந்து, சிவபெருமான் இவனைத் திரும்ப அனுப்பியிருப்பாரோ?; இல்லையெனில், புனிதத்தின் வடிவமாக இங்கு வந்த அந்த முனிவர் யார்?; அவர் ஏதேனும் தீய சக்தி வேடம் பூண்டு வந்தவரோ?’||104||
மேலும், அந்த முனிவர் வேடம் பூண்டு வந்தவரே ஆனாலும், என் மகனின் புனிதமான மணி மாலையை அவர் எப்படிப் பெற்றார்?; இத்தகைய ஐயமே என்னை உள்ளுக்குள் அரித்துக் கொண்டிருக்கிறது; இவையெல்லாம் எப்படி இப்படித் தலை கீழாக மாறியது என்று எண்ணி நான் இன்னும் வியந்து கொண்டிருக்கிறேன் ||105||
இவன் உண்மையாகவே என் மகன் என்றால், இவனுக்காக புலம்பியபடியே இவனது மனைவி தீக்குளித்து உயிர் துறந்து விட்டாளே; அவள் ஒரு தூய ரத்தினம் போன்ற நற் பெண் ஆயிற்றே; இத்தகைய சூழலில் அவளது மறைவு செய்தியை இவனுக்கு நான் எப்படித் தெரிவிப்பேன்? ||106||
கவலை தோய்ந்த பாவனைகள் மன்னர் சத்ருஜித்தின் முகத்தை ஆட் கொண்டன; இளவரசன் ரிதுத்வஜன் அவரிடம் வினவினான் ‘தந்தையே, உங்கள் மனம் எங்கோ சஞ்சரிப்பதாகவும், நீங்கள் துயருற்றிருப்பதாகவும் தோன்றுகிறதே; உங்கள் மனக் கலக்கத்திற்கு என்ன காரணம்? ||107||
மன்னர் பதிலளித்தார் ‘உன்னைப் பிரிந்திருந்த காரணத்தாலேயே நான் துயருற்றிருந்தேன்; ஆனால் இப்போது நீ முழு உடல் நலத்துடன் நம் நாட்டிற்குத் திரும்பியிருப்பதைக் கண்டதும், என் துயரம் என்னை விட்டு அகன்று விட்டது ||108||
II இதனுடன் பி. டெம்பே மகாராஜ் எழுதிய உரையின் இருபத்தாறாவது (26) அத்தியாயம் முடிவடைகின்றது ||
இது பணிவுடன் ஸ்ரீ தத்தாத்திரேயரின் பாதங்களில் சமர்பிக்கப்படுகிறது ||
OVI* பாடல்களின் விளக்க உரை:108
முதலாவது அத்தியாயம் முதல் இருபத்தாறாவது (26) அத்தியாயம் வரை மொத்த பாடல்கள்:
108 + 2706 = 2814
*{Ovi (ஓவி) என்பது மராட்டிய இலக்கியத்தில் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு வகையான பாரம்பரிய கவிதை வடிவம் ஆகும்; ஓவி செய்யுட்கள் பொதுவாக நான்கு வரிகளைக் கொண்டவை, ஆனால் சில நேரங்களில் மூன்று வரிகளைக் கொண்டும் அமையும்}
……இதோடு பாகம் -9, அத்தியாயம் -26 முடிவடைந்தது
அத்தியாயம் -27 தொடர்கின்றது
