பாராயணம்

தத்தாத்திரேயர் சரித்திரம்: பின்னணி

முன்னுரை

 

என் வாழ்கையில் பல வினோதமான சம்பவங்கள் நடந்து உள்ளன. அவை ஏன் நடந்தன என்றோ எப்படி நடந்தன என்றோ தெரியவில்லை. ஆனால் நடந்த ஒவ்ஒன்றுக்கும் ஒரு விசித்திரமான பின்னணி இருந்தன. அந்த பின்னணியில் எழுந்ததுதான் இந்தப் புத்தகமும். என் வாழ்வில் ஒரு நீருபூத்த நெருப்பாக கடந்த சில வருடங்களாக இருந்த ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் மீதான மன பக்தி இப்படி அவரைப் பற்றி ஒரு புத்தகம் எழுதும் அளவில் என்னை கொண்டு சேன்றது மட்டும் இல்லை அதை தன் அவதாரமான ஸ்ரீ கணபதி சச்சிதானந்த ஸ்வாமிகளின் அருளைப் பெற்றுக் கொண்டு எழுதும்படி அனுக்கிரகம் புரிந்து உள்ளார் என்பதை எண்ணும் பொழுது ஏற்பட்ட மன மகிழ்சிக்கு எப்படி உருவம் தர முடியும்? என் வாழ்க்கையில் நடந்த அனைத்தும் ஒரு விபத்து போலவே உருவானவை என நான் எண்ணுவதில் வியப்பேது? உண்மையில் நான் ஒரு எழுத்தாளன் ஆவேன் என நினைத்தும் பார்த்தது இல்லை. 

சுமார் 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நான் மத்தியப் பிரதேசத்தில் இருந்த தேவாஸ் என்ற மாவட்டத்தில் மத்திய அரசு வேலையில் இருந்த பொழுது கடைசி பத்து அல்லது பதினைந்து ஆண்டுகளில் எனக்கு மிக நெருக்கமாக இருந்த சில மராட்டிய நண்பர்கள் விடுமுறை நாட்களில் தத்த மந்திர் (ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் ஆலயம்) போகிறேன் என்று கூறி விட்டுப் போவார்கள். நானும் அவர்களுடன் கடை வரை சென்று விட்டு சாமான்களை வாங்கிய பின் திரும்பி வந்து விடுவேன். ஒரு நாளும் தத்த மந்திர் எப்படி இருக்கும் என அவர்களிடம் கேட்டது இல்லை. அவர்களும் என்னை அழைத்ததும் இல்லை. ஆனால் மெல்ல என் மனதில் இனம் புரியாத ஒரு பிடிப்பு ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயரிடம் ஏற்படத் துவங்கியது. அதாவது ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் என்ற பெயரைக் கேட்டாலே மனது மகிழ்சி அடைந்தது.

ஆண்டு நினைவு இல்லை. கலாவல்லி என்ற ஒரு பத்திரிகை எனக்கு வந்து கொண்டு இருந்தது. அதில் திரு நாகராஜ சர்மா என்பவர் தத்த தரிசனம் என்று எழுதி வந்தார். அதை விடாமல் படித்தேன். ரேணுகா தேவி, ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர், பரசுராமர் மற்றும் நெல்லி மரம் என்ற வார்த்தைகளைக் படித்த பொழுது மனதில் இனம் புரியாத இன்பம் ஏற்பட, படிக்கப் படிக்க இன்னமும் படிக்க வேண்டும் எனத் தோன்றியது. கலாவல்லியை அதற்காகவே விரும்பிப் படித்தேன். நடுவில் அது வருவது நின்று விட்டது. நாட்கள் நகர்ந்தன. கடைசி சில வருடங்களாக அலுவலக விஷயமாக அடிக்கடி வெளி இடங்கள் செல்ல நேர்ந்தது. அப்பொழுது ஒரு முறை பெங்களுரில் ஒரு கடையில் ஸ்ரீ கணபதி சச்சிதானந்த ஸ்வாமிகள் எழுதிய ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் சரித்திரம் புத்தகம் கிடைக்க அதை வாங்கிப் படித்தேன். மனதுக்கு மிகவும் பிடித்து இருந்தது. 

அப்போதுதான் ஸ்ரீ கணபதி சச்சிதானந்த ஸ்வாமிகளை காண வேண்டும் என மனம் நினைத்தது.  மனதோடு நின்றது. நடக்கவில்லை பல காரணங்களினால். இத்தனைக்கும் மைசூருக்கு பலமுறை அலுவலக சம்மந்தமாகப் போய் இருந்தேன். இப்படியே ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயருடன் மனதில் நெருங்கத் துவங்கியும் அவருடைய ஆலயம் சென்றதில்லை. ஒரு முறை உஜ்ஜயினி சென்று விட்டுத் திரும்பிக் கொண்டு இருந்த பொழுது வழியில் பாமன்கேடா என்ற ஒரு கிராமத்தில் இருந்த ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் ஆலயம் தூரத்தில் தெரிந்தது. டிரைவரிடம் அந்த கோவிலுக்குப் போய்விட்டு திரும்பலாம் என்று கூறிவிட்டு அங்கு சென்றேன். என் மனைவியும் உடன் இருந்தாள். அது ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் ஆலயம்தான்.   அந்த ஆலய பண்டிதர் மராட்டியர். அரை குறை தமிழில் ஸ்ரீ தத்தரின் பெருமைகளைப் பற்றிக் கூறுவார். அது முதல் பல முறை அங்கு சென்றோம். 

பிறகு உத்தியோகத்தில் இருந்து ஓய்வு பெற்றதும் பெங்களுர் வந்து வசிக்கலானேன். ஸ்ரீ தத்தரைப் பற்றிய பல புத்தகங்களைப் வாங்கிப் படித்தேன். இணையதளங்களில் தேடினேன். மைசூர் சென்று ஸ்ரீ கணபதி சச்சிதானந்த ஸ்வாமிகளை தரிசித்தேன். அவர் தான் எழுதி இருந்த புத்தகத்தையும் தந்து அதில் இருந்த விஷயங்களை யும் எடுத்துக் கொண்டு ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் புத்தகத்தை எழுதுமாறு ஆசி கூறினார். என் மனதில் அன்று நான் அடைந்த மகிழ்சிக்கு இல்லையே இல்லை. அவர் கொடுத்த புத்தகங்கள் இருந்து சில விஷயங்களைப் எடுத்துக் கொண்டு எழுத ஆரம்பித்தேன்.  2010 ஆம் ஆண்டு என நினைக்கின்றேன், புத்தகத்தை எழுதி முடித்தேன் அனைவரும் படிக்கட்டும், பாராயணம் செய்யட்டும் என்ற எண்ணத்தில் என் இணைய தளத்தில் பிரசுரம் செய்தேன்.   

தெய்வ வழிபாட்டில் பூஜை முறை மற்றும் பாராயண முறை என்பவை உண்டு.  வேத காலம் தாண்டி நடைமுறையில் வந்திருந்த   பூஜை புனஸ்காரங்களை அனைவராலும் கைக் கொண்டு, ஆராதனை செய்ய முடியாமல் இருந்தது. அதன் காரணம் பூஜை புனஸ்காரங்களை செய்வதற்கு பல கட்டுப்பாடுகள் உண்டு, நியமங்கள் உண்டு, ஆசாரங்களையும், விதி முறைகளையும் கடை பிடிக்க வேண்டும். அதுவும் தெய்வீக யந்திர பூஜையை செய்யும்போது மிக கவனமாக செய்ய வேண்டும். ஒரு குருவின் தீட்ஷயைப் பெற்றே சில பூஜைகளை செய்ய வேண்டும்.  பண்டிதர்களை கொண்டு சில பூஜைகளை செய்யலாம். சில பூஜைகளை நாமாகவே செய்யலாம். செய்யப்படும் பூஜைகளில் மந்திர உச்சாடனை மிகவும் முக்கியமான பங்கு பெறுகின்றது.  தவறான உச்சாடனைகள் மூலம் செய்யப்படும் ஆராதனைகளும் பூஜைகளும் எதிர்மறையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தி விடும். 

இந்த நிலைமையில்தான் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் அனைவரும் எளிதாக கடைபிடிக்கும் வகையிலான வழிபாட்டு முறை தோன்றியது. அதை பாராயண பூஜை என்பார்கள்.   அந்த வழிபாட்டு முறை சில மகான்கள் மூலம் துவக்கப்பட்டு, மக்களிடையே பரவி வரத் துவங்கின.  அந்த நியமங்கள் எந்த காலகட்டத்தில் யாரால் தோற்றுவிக்கப்பட்டன என்பது தெரியவில்லை. ஆனால் அது வேத காலத்திற்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு பிற்பட்ட காலத்தில்தான் துவங்கி இருந்தன என்பது தெளிவு.  

பாராயணம் செய்வதிலும்   இருவகை இருந்தன, கூட்டு ஆராதனை அல்லது ஜெப முறை. இரண்டாவது பாராயண புத்தகத்தை படிப்பது.  இரண்டிற்குமே சில விதி முறைகள் இருந்தாலும், சாதாரண மக்கள் எளிதில் செய்யக் கூடிய வகையிலான பாராயண முறை, அதாவது சில குறிப்பிட்ட தெய்வங்கள் மற்றும் மகான்களின் வாழ்க்கை வரலாற்றை, சில குறிப்பிட்ட தினங்கள் தொடர்ந்து படித்து வருவது ஆகும்.   அதனால்   சில பலன்களை அடையலாம் என்ற நம்பிக்கை ஏற்பட்டதினால் அந்த பாராயண முறை வழிபாடு மக்களிடையே மெல்ல பரவலாயிற்று.   

இந்த பாராயண முறையில் முதலில் படிக்கப்பட்டு வந்தவை ஸ்ரீமத் பாகவதம், சண்டி சப்த சதி, சௌந்தர்யலஹரி, லட்சுமி புராணம், சீதா கல்யாணம், திருப்புகழ், திருவாசகம், ராமாயணத்தின் சில பாகங்கள், மகாபாரதத்தின் சில பாகங்கள், பகவத் கீதை, குரு கீதை, குரு கோவிந்தம், கந்தர்ஷஷ்டி, கந்தர் அனுபூதி, கந்த சஷ்டி போன்றவை அடக்கம். ஆனால் அவை அனைத்துமே சில மந்திரங்களை உள்ளடக்கி இருந்ததினால் அவற்றை பாராயணம் செய்யவும் சில குறிப்பிட்ட, ஆனால் எளிய நியமங்கள் இருந்தன. அவற்றை தின பாராயணம், வார பாராயணம் மற்றும் மாதம் ஒருமுறை பாராயணம் என்ற அளவிலேயே மக்கள் கடைபிடித்து வந்துள்ளார்கள்.

கடந்த சில நூற்றாண்டுகளாக இந்த வழிபாட்டு முறை நடைமுறை இருந்தபோதுதான், சில மகான்களின் வரலாற்றை பாராயணம் என்ற பெயரில் படிக்கத் துவங்கினார்கள். அதில் முதன் முதலாக வெளித் தெரிய வந்ததே ‘குரு சரிதை’ அல்லது ‘குரு சம்ஹிதா’ எனும் நூல் ஆகும் என்றே நினைக்கின்றேன். அந்த வரலாறு ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயரின் அவதாரமாக கருதப்படும் ஸ்ரீ நரசிம்ம ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகளின் வரலாற்றுக் கதை ஆகும்.  

பல காலம் பொறுத்து அதாவது 14 அல்லது 15 ஆம் நூற்றாண்டில் குரு சரித்ரா எழுதப்பட்ட வெகு காலத்துக்குப் பிறகே அதைப் பின்பற்றி ஸ்ரீ ஷீரடி சாயிபாபாவின் சரித்திரம் வெளியாயிற்று.  ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் வரலாறும், பாராயணமாக சில இடங்களில் படிக்கப்பட்டு வந்திருந்தாலும், சத்சங் எனப்படும் சொற்பொழிவுகள் மூலம் கூறப்பட்டு வந்தாலும் அதுவும் அதிக அளவில் வெளித் தெரியவில்லை, தென் நாட்டிலும் பரவவில்லை.  வடநாட்டில், முக்கியமாக மராட்டிய மானிலம் மற்றும் கர்நாடகா, ஆந்திராவின் சில பகுதிகளில் மட்டுமே அந்தந்த மொழிகளில் வெளியாகி இருந்த புத்தகங்களை பாராயணத்திற்காக பயன்படுத்தி வந்துள்ளார்கள். என்ன காரணங்களினால் இப்படிப்பட்ட புனிதமான நியமங்கள் குறிப்பிட்ட இன மக்களின் வளையங்களுக்குளேயே வெகு காலம் இருந்துள்ளது என்பதோ, எப்படி அவை வெளித் தெரிந்தன என்பதற்கோ சரியான விளக்கம் கிடைக்கவில்லை. ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் வரலாறும் தென் நாட்டில் அதிகம் தெரியவில்லை.  1971 ஆம் ஆண்டு சேந்தமங்கலம் என்ற ஒரு ஊரில் ஸ்ரீ தத்த பீடம் அமைந்த பின்னரே ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் வரலாறும், மகிமையும் வெளித் தெரியத் துவங்கின. அதன் பின் ஸ்ரீ கணபதி சச்சிதானந்த ஸ்வாமிகள் மூலமே மேலும் பல இடங்களிலும் ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் மகிமைகளும் வரலாறும் வெளித் தெரியலாயின.

அவரவர் பிரச்சனைகளுக்கு ஏற்ப, அவற்றுக்கு தீர்வு காண, பாராயண நூல்களை சப்தாக பாராயணம், அதாவது ஏழு நாட்கள் அல்லது 49 நாட்கள், ஏழு நாட்களில் எழு முறை அதாவது 49 நாட்கள் தொடர்ந்து ஏழு பாகங்களையும் பாராயணமாக படிக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் கூறுவார்கள்.  பொதுவாக பாராயண புத்தகங்களை ஒரு நாளைக்கு ஒரு முறை முழுவதுமாக படித்து முடித்து விடவேண்டும் என்பார்கள். ஒரே நேரத்தில் தொடர்ந்து படித்து முடிக்க நேரம் இல்லை என்றால் பல பாகங்களாக பிரித்து வைத்துக் கொண்டு மூன்று வேளைகளாகவும் படித்து முடிக்கலாம் என்றும் கூறப்பட்டது.  

எதற்காக பாராயண முறைகள் தோன்றின? மன அமைதி கிடைக்க, தடங்கல்கள் விலக, குடும்பத்தில் அமைதி நிலவ, பங்காளிகள் சண்டைகள் தீர, குறிப்பிட்ட நோய்கள் விலக போன்ற பிரார்த்தனைகளை மனதில் கொண்டு, இறைவனை வேண்டிக் கொண்டு, குறிப்பிட்ட தினங்களில் அல்லது தொடர்ந்து சில நாட்கள் என்ற அளவில் அந்த பாராயண நூல்களை- மகான்கள் மற்றும் தெய்வ லீலைகளின் வரலாற்றுக் கதைகளை படிப்பதின் மூலம் நிவாரணம் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை எழுந்தது.  அப்படி படிப்பதையே பாராயணம் என்ற பெயரில் நடத்தி வந்தார்கள். இந்த முறைகளை யார் துவக்கியது என்பது குறித்த தகவல் இல்லை.   அனைத்துமே வாய் வழி செய்திகளாகவே உள்ளன. மகான்கள், பண்டிதர்கள் மற்றும் ஞானிகளினால் பல்வேறு நிலைகளில் மக்களிடையே போதனை செய்யப்பட்டு வந்துள்ளவை அவை.  

எதற்காக பாராயணங்களை குறிப்பிட்ட அளவு காலஅளவில் படிக்கக் கூறி உள்ளார்கள் என்பதற்கு ஒரு வலுவான காரணம் உள்ளது. பாராயணங்களை செய்யும் காலகட்டத்தில் அலைபாயும் நமது எண்ண அலைகள் கட்டுக்குள் அடங்குகின்றது என்பது முதல் காரணம். 

இரண்டாவதாக நாம் பல்வேறு காரணங்களினால் துன்பத்திலும், துயரங்களிலும் மூழ்கி உள்ளபோது, அப்பொழுது நம் மனதில் எழும் எதிர்மறை எண்ண மன அலைகள் நம்மை அறியாமலேயே உடலுக்குள் இருந்து வெளியேறி நம்மை சுற்றிக் கொண்டு இருந்தவாறு நமது மன எண்ண ஓட்டங்களை மேலும், மேலும் பலவீனப்படுத்திக் கொண்டு இருக்கும். அது மட்டும் அல்ல, அவை நம்மை சுற்றி உள்ளவர்களையும் அந்த நிலைக்கு அழைத்துச் சென்று விடும். அப்போது நம்மை சுற்றி தெளிவற்ற எண்ணங்களைக் கொண்டவர்கள்தான் இருப்பார்கள். அவற்றில் இருந்து விடுபட வேண்டும் எனில் அந்த எண்ண அலைகள் துயரமற்ற அமைதியான எண்ணங்களைக் கொண்ட, மகிழ்ச்சியான எண்ண அலைகளைக் கொண்டதாக, நேர்மறை (Positive) அலைகளாக இருக்க வேண்டியது அவசியம். அப்போதுதான் நமது சிந்தனையும் வலுப்பெறும், நமது துயரங்களில் இருந்து விடுதலை பெற நமக்கு ஒரு வழியையும் காட்டும்.

பாராயணம் செய்யும் காலத்தில் முதல் நாளில் இருந்தே இல்லை என்றாலும், அடுத்தடுத்த நாட்களிலேயே நம்மை அறியாமல் சில மணி நேரமாவது நமது மனம் அமைதியாகத் துவங்கி, எதிர்மறை எண்ணங்கள் கட்டுப்பட்டு நேர்மறை எண்ணங்கள் வெளியேறத் துவங்கும்.  ஒருமுறை எதிர்மறை எண்ணங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வந்து விட்டால் அடுத்த சில நாட்களாவது நமது எண்ண அலைகள் நேர்மறை எண்ணங்களாக அமைந்து இருக்கும்.  அந்த நேர்மறை எண்ண அலைகள் நம்முள் இருந்து வெளியேறி நாம் எவரைப் பற்றி நினைப்போமோ, அவர்கள் எத்தனை தூரத்தில் இருந்தாலும், அவர்கள் மனதில் ஊடுருவி, நமக்கு சாதகமான நேர்மறை எண்ணங்களை ஏற்படுத்தும் என்பது தியான நிலை தத்துவங்களில் ஒன்று.  

அதனால்தான் நாம் எந்த பிரார்த்தனைக்காக பாராயணம் செய்கின்றோமோ, அந்த காலகட்டத்தில் நம்முள் இருந்து வெளியேறும் நியாயமான நேர்மறை எண்ணங்கள், அந்த காரண தடைகளை உருவாக்கியவர் அல்லது மூல காரணகர்த்தாக்கள் மனதில், ஊடுருவி, அவர்கள் பிரார்த்தனை செய்பவர் மீது கொண்டிருந்த எதிர்மறை எண்ண அலைகளை தாக்கி அழிக்கும். பிரார்த்தனை செய்பவர் மீதான எண்ணங்களையும் நேர்மறை எண்ணங்களாக மாற்றும். அப்போது அவர்கள் செய்த தவறை அவர்களே உணர்ந்து, அவற்றை நிவர்த்தி செய்யத் துவங்குவார்கள். அப்போது நாம் பிரார்த்தனை மூலம் வேண்டியது நடக்கத் துவங்க வழி பிறக்கின்றது.  இது ஒரு சிறிய உதாரணமே. 

எண்ண அலைகளின் தாக்கமே மாற்றலுக்கு காரணம் என்பதினால் நாம் குறிப்பிட்ட சில காரணத்திற்காக பிரார்த்தனைகளை பாராயண மார்கமாக செய்யும்போது, நம்மை அறியாமலேயே சில மணி நேரமாவது நாம் மனதுக்குள் உச்சாடனம் செய்யும் அந்தந்த தெய்வங்களின் நாம கீர்தனையின் அலைகள், அந்த வேண்டுதல்களை நிறைவேற்றி வைக்கும்    தெய்வங்களின் பாதங்களில் சென்று சங்கமிக்கும். அந்த காரணங்கள் நியாயமானவைகளாக இருக்கும்போது, பிரார்த்தனை செய்யும் பக்தனின் உணர்ச்சிபூர்வ உணர்வுகளின் தன்மைக்கேற்ப அந்தந்த தெய்வங்களும் அவை நிறைவேற்ற ஆவன செய்கின்றன என்பதே பாராயண மார்க்கத்தின் அடிப்படை தத்துவம் ஆகும்.  ஆகவே எந்த ஒரு பிரார்த்தனையும் நிறைவேற, எந்த தெய்வத்தை வேண்டி பிரார்திப்போமா அந்த தெய்வத்தின் மீது பரிபூரண பக்தி மட்டும் அல்ல, உண்மையான நம்பிக்கையும் கொண்டே பாராயண காலத்தில் பாராயண புத்தகங்களை ஒருமித்த சிந்தனையோடு படிக்க வேண்டும்.  இதனால்தான் பாராயணங்களைப் படிக்க சில காலகட்டத்தை அந்தந்த தெய்வங்களே உருவாக்கி வைத்துள்ளன என்பதாக நம்பப்படுகின்றது.

ஆனால் பாராயண வரலாற்றை தொடர்ந்தோ அல்லது பல வேளைகளாக பிரித்துக் கொண்டோ அல்லது முழுவதுமாகவோ படித்து முடிக்கலாம் என்றாலும் ஒவ்வொரு பாராயணத்திற்கும் தரப்பட்டு உள்ள கால கட்டம் முழுமையாக நிறைவு பெற வேண்டும் என்பது நியதி.   உதாரணமாக ஸ்ரீ வெங்கடாசலபதி சரித்திரத்தை 90 நாட்கள் படிக்க வேண்டும் என்பதாக கூறினார்கள் என்றாலும் பொதுவாக ஏழு என்ற எண்ணிக்கை வரும் வகையில்தான் பாராயண புத்தகங்களை படிக்க வேண்டும் என்கின்றார்கள். அதாவது பாராயண புத்தகம் முழுவதும் ஏழுமுறை படிக்க வேண்டும். ஒரு கோரிக்கைக்காக ஒரு முறை முழுமையான அளவில் பாராயணம் செய்ய வேண்டும் என்பதே நியதி.

ஏழு நாட்கள் கணக்கு என்ன என்று நான் ஆராய்ந்தபோது என்னுடைய சில சந்தேகங்கள் தெளிவடைந்தன. இந்த உலகில் உள்ள முக்கியமான அனைத்துமே ஏழு எனும் எண்ணை கொண்டு அமைந்து உள்ளது என்பதினால் ஏழு என்பது மகத்துவமான எண்ணாயிற்று. ஒரு வாரம் என்பது ஏழு நாட்கள், கிரகங்கள் ஏழு, கடல்கள் ஏழு, மூல நிறங்கள் ஏழு (வானவில்), சப்த கன்னிகைகள் ஏழு, பிரபஞ்சத்தில் உள்ளது ஏழு உலகம், ஆதார அல்லது மூல இசை என்பது ஏழு ஸ்வரங்களைக் கொண்டது, குண்டலியை அடைய கடக்க வேண்டிய நிலைகளும் ஏழு என்று தெய்வீக சம்மந்தப்பட்ட அல்லது இயற்கையின் முக்கியமான அனைத்துமே ஏழு என்ற எண்ணில் அடங்கி உள்ளன. ஆகவே நல்லவை எதை செய்தாலும் அது தெய்வீக எண்ணான ஏழாக இருக்க வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையே இதற்கும் காரணமாக இருந்திருக்க வேண்டும்.

குரு சரித்திரத்தைப் பொறுத்தவரை சித்த முனிவர் கனக்பூருக்கு ஏழு நாட்கள் நடந்து கொண்டே சென்றபோது நமத்ஹரகாவுக்கு ஸ்ரீ நருசிம்ம ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகளின் கதையை ஏழு நாட்களும் தொடர்ந்து கூறியதினால்தான் அதை ஏழு நாட்கள் பாராயணம் செய்ய வேண்டும் என்பது ஆயிற்றே தவிர அதற்கு வேறு எந்த மகத்துவமும் இல்லை.  49 நாட்கள் பாராயணம் செய்தாலும், ஏழு நாட்கள் பாராயணம் செய்தாலும் ஒரே பலனே கிடைக்கும் என்பது ஐதீகம். ஆகவே இந்த நூல்களை பாராயணம் செய்வதின் மூலம் துன்பங்களும், ஆபத்துக்களும், வியாதிகளும் விலகும், குறிப்பிட்ட வேண்டுதல் நிறைவேறும் என்று நம்புகிறார்கள்.

ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயரை நினைத்தாலே, நம் பாவங்கள் அனைத்தும் விலகி விடும் என்பது நம்பிக்கை. ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயரை முறையாக உபாஸித்து, வணங்கி, பூஜித்து வந்தால் ஞானமும், யோகமும் கைகூடும். மனதிடமும் பெருகும். ஸ்ரீ தத்தாத்திரேயர் பெயரை உச்சாடனம் செய்வதும், வரலாற்றை படிப்பதும் அவரை துதித்து பாராயணம் செய்ததிற்கான பலனை தரும் என்று பல ஆண்டுகள் முன்னர் ஸ்ரீ கணபதி சச்சிதானந்த ஸ்வாமிகள் கூறி உள்ளார்கள். இந்த நிலையில்தான் இந்த   நூலை பாராயண நூலாக எழுத வேண்டும் என கடந்த பல வருடங்களாக யோசனை செய்து வந்தாலும் அதை எழுத முடியாமல் இருந்தது.

ஸ்ரீ தத்தாத்திரேயரை வழிபட்டால் மன அமைதி கிடைக்கும், பித்ரு தோஷங்கள் நீங்கும். இல்லங்களில் அமைதி நிலவும். மன அமைதி கிடைக்க, குடும்பத்தில் ஒற்றுமை நிலவ, பிரிந்த குடும்பம் சேர, இழந்த பதவி கிடைக்க, எதிரிகள் தொல்லை நீங்க, குழந்தை வரம் கிடைக்க, நீண்ட நாட்களாக தீராமல் இருந்த நோய் விலக, மனக் குழப்பம் நீங்க, மன பயம் விலக,   பேய் பிசாசு பயம் விலக, இழந்த சொத்துக்களை மீட்க. திருமண தடை விலக, ஞானமும் சித்தியும் கைகூட போன்ற நியாயமான கோரிக்கைகளுக்காக இந்த பாராயண நூலை படிக்கலாம்.  

ஒருவரது நியாயமான கோரிக்கைகளுக்காக செய்யப்படும் பாராயண நூல்களை போலவே ஸ்ரீ தத்தாத்திரேயர் சரித்திரத்தை பாராயணம் செய்வதற்கு என்றே ஏழு அத்தியாயங்களாக பிரித்து தொகுத்துள்ளேன். அதை ஒவ்வொரு பாகமாக ஏழுநாட்கள் படித்து முடித்தப் பின், மீண்டும் எட்டாவது நாளன்று முதல் பாகத்தில் இருந்து படிக்கத் துவங்க வேண்டும். இப்படியாக ஒவ்வொரு பாகமும் ஏழு முறை படிக்கும் அளவில், இடைவெளி விடாத வகையில் மொத்தம் 49 நாட்களாக படிக்க வேண்டும்.

ஸ்ரீ தத்த பக்தர்கள், ஸ்ரீ தத்த ஜயந்தியை, மார்கழி மாதம் பௌர்ணமியன்று விமரிசையாகக் கொண்டாடுகிறார்கள். இக் கொண்டாட்டத்திற்கு, ஏழு நாட்கள் முன்பிலிருந்து குரு சரித்ரா பாராயணம் செய்வது வழக்கம். இதை குரு சரித்ரா ஸப்தாகம் என்று கூறுகிறார்கள். அந்த நாட்களில் இனி ஸ்ரீ தத்த பாராயணம் செய்யலாம் என்பதற்காகவே ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் பாராயண புத்தகம் வெளியிடப்பட்டு உள்ளது.

தத்தத்திரேயர் துணை

சாந்திப்பிரியா

 

 

முதல் நாள் பாராயணம்

ஓம்  தத்தாத்ரேயாய வித்மஹே

யோகீஸ்வராய  தீமஹி

தன்னோ தத்த ப்ரசோதயாத்

 

பிரம்மாவின் படைப்பு

ஜென்ம ஜென்மாந்திரங்களுக்கு முற்பட்ட காலம் அது. பிரபஞ்சத்தின் துவக்கமே இல்லாத காலம். புராணங்களின்படி உருவமற்று இருந்த பரமாத்மன் என்கிற ஏதோ ஒரு சக்தி மட்டுமே இயங்கிக் கொண்டிருந்த காலம் அது. பரமாத்மன் என்ற சக்தியே, பராசக்தி எனப்படுபவள் என்று சௌந்தர்யலஹரி, சக்தி புராணங்கள் போன்ற நூல்களில் இருந்து அறிகிறோம். மூன்று   தெய்வங்களான பிரம்மா, விஷ்ணு , சிவன் மூவரையும் உள்ளடக்கியவள் பராசக்தி.  

ஒரு முறை பரமாத்மன் என்ற  அந்த உருவமற்ற சக்தி பதினான்கு உலகையும் படைக்க எண்ணி அதற்கு தேவையானவர்களான பிரம்மா, விஷ்ணு  மற்றும்  மகேஸ்வரனை முதலில் படைத்தாள். பிரபஞ்சத்தின் முதல் பகுதி துவங்கியது. படைக்கப்பட்ட அந்த மூவரில் படைக்கும் ஆற்றலைப் பெற்ற பிரம்மாவோ, சற்றும் தாமதிக்காமல் தான் தோற்றுவிக்கப்பட்ட உடனேயே பன்னிரண்டு உலகங்களையும், அற்புதமான எண்ணற்ற ஜீவராசிகளையும் படைக்கத் துவங்கினார். மனித குலம் உயிர் பெறத் துவங்கியது. 

சிருஷ்டியை துவங்கிய பிரம்மாவோ அதன்  ஆரம்பமாக ஏழு தேவ ரிஷி முனிவர்களான அங்கீரச, அத்ரி, வசிஷ்டர், புலசா, புலத்தியா, மார்கசி, மற்றும் க்ராது என்பவர்களை படைத்தார். அப்படி படைக்கப்பட்ட பிரம்மாவின் மானசீக புத்திரர்களில் அத்ரி முனிவர் இரண்டாமவர் ஆவார். அவரைத் தொடர்ந்து பிரம்மாவின் உடலின் அனைத்து பகுதிகளில் இருந்தும் பல்வேறு குணங்களைக் கொண்ட படைப்புக்கள் மெல்ல மெல்லத் வெளித் தோன்றிய வண்ணமே இருக்க, முனிவர்களிலும் மேலான முனிவரான கர்த்தபிரஜாபதியும் பிரம்மாவின் ஒரு பக்கத்தில் இருந்து அவதரித்தார்

இப்படியாக உலகம் தோன்றி சில காலம் உழன்றது. படைக்கப்பட்ட பலவுலகப் பிறவிகள் தங்கள் இஷ்டப்படி கட்டுக்கோப்பின்றி வாழத் துவங்கினர். தன்னால் கஷ்டப்பட்டு படைக்கப்பட்ட பிறவிகள் கட்டுக் கோப்பின்றி வாழத் துவங்கினதினால் பல காலத்திற்குப் பிறகு உலக வாழ்கையினால் ஏற்பட இருந்த பின் விளைவுகளைப் பற்றி மனக் கண்ணால் கண்ட பிரம்மா கவலையுற்றார். வாழ்கையில் ஒழுக்கமின்றி, உன்னதமான ஆன்மீக வாழ்கையை உருக்குலைத்த வண்ணம் தான்தோன்றித்தனமாக பூவுலகப் பிறவிகள் வாழ்வதைக் கட்டுப்படுத்தி அவர்களை நல்ல நிலைக்கு வழி நடத்திச் செல்லும் ஒரு மார்க்கத்தை துவக்க எவரையாவது படைக்க வேண்டும் என்ற அவசியம் எழுந்து விட்டதை உணர்ந்தார். மனதில் நீண்ட நேரம் பல்வேறு நிலைமைகளையும் தீர ஆலோசித்தார். பிரகதியைப் படைத்த பொழுது அவர்களுடன் வெளி வந்திருந்த நியதிகளும் வேத மறைகளும் ஒரு உண்மையை வெளிப்படுத்தி இருந்தன. பூவுலகப் பிறவிகள் தான் தோன்றித்தனமாக வாழ்வதைக் கட்டுப்படுத்தி நல்ல நிலைக்கு அவர்களை வழி நடத்திச் செல்லும் மார்கத்தைத் காட்ட வேண்டும் எனில் ஆரம்பத்தில் அவர் படைத்திருந்த  ஏழு தேவ ரிஷி முனிவர்களில் ஒருவரான அத்ரி முனிவருக்குப் பிறக்கும் பிள்ளையினால் மட்டுமே அதை செய்ய முடியும் என்பதே அந்த உண்மை. என்ன செய்யலாம் என நிதானமாக பல்வேறு பிரச்சினைகளையும் ஆராய்ந்து யோசித்துப் பார்த்த பொழுது அவருக்குப் புரிந்தது அந்த உண்மை.  

அத்ரி முனிவர் திருமணம்

அத்ரி முனிவர் திருமணமாகாதவர். நியதிகளின் விதிப்படி அத்ரி முனிவர் மற்றும் அவருடைய மனைவிக்கு ஒரு உத்தமமான பிள்ளை  பிறக்க வேண்டும். அப்படி பிறக்கும் மகன் மூலமே சீரழிந்து கொண்டிருக்கும் ஆன்மீக வாழ்கையை சீர்படுத்த முடியும். அதை அவர் மூலம் பிறக்கும் பிள்ளையினால் மட்டுமே செய்ய முடியும் என்று இருந்ததினால் திருமணமே ஆகாத அத்ரி முனிவர் மூலம் அந்த செயலை எப்படி செய்வது என்பது ஒரு பிரச்சினையாக இருந்தது. அதற்கு முன்னோடியாக திருமணமாகாத அத்ரி முனிவரை  திருமணம் செய்து கொள்ள அவரை சம்மதிக்க வைக்க வேண்டும். அதற்கான காரணங்களை அவரிடம் விளக்கமாகக் கூற வேண்டும். இல்லையெனில் அவர் திருமணம் செய்து கொள்ள மறுத்து விடுவார். ஆகவே அவருக்கு எப்படித் திருமணத்தை நடத்தி வைப்பது?, யாரை மனைவியாக அமைப்பது?, இதற்கு என்ன செய்யலாம் என யோசனை செய்த பொழுது ஒரு நல்ல வழி தெரிந்தது.

முனிவர்களைப் படைத்த பொழுது பிரம்மாவினால் படைக்கப்பட்ட ஒரு மாமுனிவர் கர்த்தபிரஜாபதி என்பவர் ஆவார். கர்த்தபிரஜாபதிப் பிறந்த பல காலத்திற்குப் பின்னர் பிரம்மாவின் பேத்தியையே திருமணம் புரிந்து கொண்டு அவள் மூலம் ஒன்பது பெண்களைப் பெற்று எடுத்து இருந்தார். கர்த்தபிரஜாபதிக்குப் பிறந்திருந்த அந்த ஒன்பது பெண்களில் அதி உத்தமமானவளும் நற்குணங்கள் அனைத்தும் ஒருங்கே அமைந்து  இருந்தவள் அனுசூயா என்கிற ஒரு பெண். அவளை எப்படியாவது சம்மதிக்க வைத்து அத்ரி முனிவருக்கு அவளையே திருமணம் செய்து கொடுத்து விட்டால் அவர்கள் மூலம் ஒரு பிள்ளையை பிறக்க வைத்து அந்தப் பிள்ளை மூலம் மனிதர்கள் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் அதர்ம  வாழ்கையை கட்டுப்படுத்தி, அவர்களை நல் வழியில் கொண்டு சென்றால் உலகில் ஆன்மீக வாழ்கை சிறப்பாக இருக்கும் என்று நம்பி அதற்கான முயற்சிகளை துவக்கினார். 

அதற்கேற்றபடி அரங்கேறி நடந்த பல்வேறு நிகழ்சிகளினால் அத்ரி முனிவர் கர்த்தபிரஜாபதிக்குப் பிறந்திருந்த அனசூயாவை மணந்து கொண்டார். ஆனால் விதிப் பயனாக அதிலும் பிரம்மா நினைத்தபடி நிகழ்சிகள் நடந்தேறவில்லை. திருமணம் ஆகி பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் ஆகி இருந்தபோதிலும் அந்தத் தம்பதியினருக்கு எந்த ஒரு மழலை செல்வமும் கிடைக்கவில்லை. எனவே அந்த தம்பதியர் மனதில் வருத்தத்துடன் வாழ்ந்து கொண்டு இருந்தனர். இன்னமும் தனக்கு ஒரு மழலை செல்வம் கிடைக்கவில்லையே என்று வருத்தமுற்ற அத்ரி முனிவர் தனக்கு ஒரு மழலைச் செல்வம் வேண்டும், உலகைப் படைத்த  ஈசனின் அனைத்து தன்மைகளை  ஒத்த குழந்தை தனக்கு பிறந்தால் நான் அந்த ஈசனையே முழுமையாக சரண் அடைந்து விடுகின்றேன் என்ற கோரிக்கையுடன் ஒற்றைக் காலில் நின்றபடி பல வருடங்கள் கடுமையான தவத்தில் இருக்கலானார். 

ஒற்றைக் காலில் நின்றபடி பல வருடங்கள் கடுமையான தவத்தில் இருந்த அவருடைய வைராக்கியத்தைக் கண்டு தேவர்கள் திகைத்து நின்றனர். இதுவே தக்க தருணம் என பிரம்மா நினைத்தார். மூன்று தனித் தெய்வங்களாக – பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன்- என்று தனித் தன்மைகளுடன் தாங்கள் படைக்கப்பட்டிருந்தாலும், தன் எண்ணம் ஈடேற வேண்டும் என்றால், கடுமையான தவத்தில் ஆழ்ந்து இருக்கும் அத்ரி முனிவரின் தவத்தை மெச்சும் வகையில் அவர் முன் மூம்மூர்த்திகளாகச் சென்று காட்சி தர வேண்டும். அப்பொழுது தனக்கு ஒரு மழலைச் செல்வம் வேண்டும் என்று வேண்டியபடித் தவமிருக்கும் அத்ரி முனிவரின் வேண்டுகோளை ஏற்றுக் கொண்டு அவர் விரும்பும் வளமான மழலைச் செல்வத்தை அளிக்க வேண்டும். அப்படிச் செய்வதின் மூலமே பிரச்சனைக்கு ஒரு வழி பிறக்கும்.

பிரம்மா நினைத்தபடியே அடுத்தடுத்து நிகழ்சிகள் நடைபெறலாயின. அத்ரி முனிவரின் தவத்தினை மெச்சி அவருக்கு மும்மூர்த்திகளும் காட்சி தந்தனர். விரைவிலேயே அவருக்கு தங்கள் அம்சமாகவே ஒரு பிள்ளை தோன்றுவார் என்று ஆசி கூறிச் விட்டுச் சென்றனர் என்றாலும் உண்மையில் மும்மூர்த்திகளில் பகவான் விஷ்ணுவே பின்னர் அந்தப் பிள்ளையாக பிறக்க இருந்தார். அதற்கு ஒரு பின்னணிக் காரணம் இருந்தது. மும்மூர்த்திகளும் தாங்கள் அம்சமாகவே ஒரு பிள்ளை அவர்களுக்குப் பிறப்பார் என்று ஆசி கூறிச்  விட்டுச் சென்றதினால் அத்ரி முனிவர்- அனசூயா தம்பதியினர் அடைந்த  மகிழ்சிக்கு எல்லையே இல்லை. அந்த அத்ரி முனிவரும் அனுசூயாவும் எப்படிப்பட்ட தம்பதியினர் என்பதைத் தெரிந்து கொள்வது அவசியம். கற்பின் சின்னம் அனுசூயா, தவ வலிமையின் சின்னம் அத்ரி முனிவர். நன்கு சீவி முடித்த தலை, கழுத்தில் ருத்திராட்ச மாலைகள், ஒரு கையில் கமண்டலம், இன்னொரு கையில் ஒரு தண்டம் (கழி) இதுவே அத்ரி முனிவர் வைத்து இருந்தவை.

அத்ரி முனிவரின் பெருமைகள்

அத்ரி முனிவரின் பெருமை எப்படிப்பட்டது தெரியுமா? ஒருமுறை வசிஷ்டருக்கும், விஸ்வாமித்திர முனிவருக்கும் தீராத அளவுக்குப் பகை உண்டாயிற்று. அந்த சமயத்தில் வசிஷ்ட முனிவர் இருந்த நாட்டை ஆண்டு வந்த கல்மசபாதா என்ற மன்னன் ஒரு நாள் காட்டில் வேட்டையாடச் சென்ற பொழுது அங்கு வசிஷ்டரின் மகனைக் கண்டான். மன்னன் கல்மசபாதாவிற்கு வசிஷ்டரின் மகன் யார் என்று  தெரியாததினால், காட்டில் வேட்டையாடச் சென்ற பொழுது அங்கு இருந்த வசிஷ்டரின் மகனைக் கண்டு கொள்ளாமல் இருந்து விட்டான். அதனால் தன்னை மரியாதைக் குறைவாக நடத்தி விட்டான் என்று வசிஷ்டரின் மகன் சக்தி என்பவர் தவறாக எண்ணிக் கொண்டு கல்மாசபாதாவை ஒரு இராக்ஷசன் ஆகும்படி சாபமிட்டு விட்டார். அந்த சாபத்தினால் இராக்ஷசனாக மாறினான் கல்மபாதா. இராக்ஷசனாக மாறிய கல்மசபாதாவோ தெரியாமல் செய்த தன் தவறுக்கு இப்படி ஒரு தண்டனையை வசிஷ்டரின் மகன் சக்தி தந்து விட்டாரே என மனம் புழுங்கிப் போய் அதற்கு  வஞ்சம் தீர்த்துக் கொள்ள எண்ணினான். வசிஷ்டரின் பரம எதிரி போல செயல் பட்டுக் கொண்டு இருந்த  விஸ்வாமித்திர முனிவரிடம் சென்று தனக்கு உதவுமாறு வேண்டி நின்றான். வசிஷ்டருக்கு அப்படி ஒரு நிலைமை வராதா என்று எதிர் பார்த்துக் காத்திருந்த விஸ்வாமித்திர முனிவரும் உடனடியாக தன் முழு ஆதரவையும் கல்மபாதாவுக்குத் தர, அதைப் பெற்றுக் கொண்டவன் தன் வஞ்சத்தைத் தீர்த்துக் கொள்ளும் வகையில் வசிஷ்டரின் அனைத்து மகன்களையும் பிடித்து கொன்று விழுங்கினான்.  மகன்கள் அனைவரையும் இழந்து நின்ற வசிஷ்டர்,  மனம் துடித்துப் போய் வருத்தத்தில் ஆழ்ந்து, செய்வதறியாது அதற்கு ஒரு வழி தேடிய வண்ணம் தவத்தில் அமர்ந்து விட்டார்.        

அந்த சமயத்தில்தான் வசிஷ்டரின் மகன் சக்தியின் மனைவி கர்பமுற்று இருந்தாள். கணவனைப் பறி கொடுத்த வருத்தத்தில் இருந்த அவளுக்கு சில மாதங்களுக்குப் பின்னர் ஒரு மகன் பிறந்தான். பிறந்த மகன் வளர்ந்து பெரியவன் ஆனான். மெல்ல மெல்ல நடந்த முடிந்திருந்த அனைத்து நிகழ்ச்சிகளையும்  பற்றி அறிந்து கொண்டான். மனதில் கோபம் துளிர் விட்டது, அது கோபக் கனலாய் மாறியது. தன்னுடைய குடும்பத்திற்கு கல்மாசபாதா என்ற  இராக்ஷசனால் ஏற்பட்ட கொடுமைக்கு பழி தீர்க்கும் வகையில் அங்கிருந்த அனைத்து இராக்ஷசர்களையும் பூண்டோடு அழிக்க எண்ணி பெரிய யாகம் செய்யத் துவங்கினான். அந்த யாகம் வளரத் துவங்கி வெற்றி பெற்றால், வசிஷ்டர் மற்றும் விஸ்வாமித்திர முனிவர்களுக்கு இடையிலான பகை இன்னமும் அதிகரிக்கும். அது உலகிற்கு நல்லது அல்ல என்பதை உணர்ந்து கொண்ட அத்ரி முனிவர், யாகம் நடந்து கொண்டிருந்த இடத்திற்குப் போய் அந்த யாகத்தின் பலனால்  ஏற்படக் கூடிய பின் விளைவுகளைப் பற்றி வசிஷ்டரின் பேரனிடம் விரிவாக எடுத்துக் கூறி அவன் மனதைத் தேற்றிய பின்னர் அவர் நடத்திக் கொண்டு இருந்த யாகத்தை நிறுத்தினார். அதன் விளைவாக வசிஷ்டர் மற்றும் விஸ்வாமித்திர முனிவர்களுக்கு இடையே வளர இருந்த பகை குறையலாயிற்று.   

அத்ரி முனிவரின் சக்திக்கு மற்றும் ஒரு சம்பவம். ஒருமுறை அசுரர்களுக்கும், தேவர்களுக்கும் கடுமையான போர் மூண்டதில் இரு பக்கத்தில் இருந்தும் பறந்து வந்த  அம்புகளும், ஆயுதங்களும் தொடர்ந்து மழை பெய்வது போல வானில் பறந்து விழுந்த வண்ணம் இருக்க, அம்பு மழைகள் சூரிய-சந்திர ஒளிகளையே முழுவதுமாக மறைத்துக் கொண்டு நின்றன. அதனால் தேவர்கள் அந்த இருட்டில் யுத்தம் செய்ய முடியாமல் தடுமாறத் துவங்கினர். பயந்து போன தேவர்கள் அத்ரி முனிவரின் துணையை நாடி ஓட, இருட்டில் தடுமாறத் துவங்கிய தேவர்களைக் காப்பாற்ற தன் தவ வலிமையினை உபயோகித்து அத்ரி முனிவர் தானே சூரிய-சந்திரனாக அவதரித்து ஒளி கொடுத்து தேவர்களைக் காத்தார்.

அனசூயாவின் கதை

அத்ரி முனிவர் அப்படிப்பட்ட குணம் உடையவர் என்றால் அவருடைய மனைவி அனசூயா மட்டும் சளைத்தவராகவா இருப்பார்? இந்த உலகில் மானிட உருவில் அவதரிக்க வேண்டிய நிர்பந்தங்கள் சில தெய்வங்களுக்கு  ஏற்பட்டபோது அந்த தெய்வங்கள் பல பெண்கள் மூலம் தனித் தனியே பிறவி எடுத்து, அந்த அவதாரத்தின் நோக்கம் முடிந்தவுடன் மீண்டும் மறைந்து போனாலும், ஒரே தினத்தில் க்ஷண நேரத்தில் மும்மூர்த்திகளான  பிரம்மா, விஷ்ணு மற்றும் சிவபெருமானை தான் பெற்றெடுத்த  குழந்தையாக ஆக்கி, தனது தாய் பாலையும் தந்த  பெருமையைப் பெற்ற  ஒரே தாயார் அத்ரி முனிவரின் மனைவியான அனசூயா மட்டுமே. அது மட்டும் அல்ல அந்த தெய்வத் குழந்தையும் நிலையான, அழிவற்ற தன்மையைக் கொண்ட குழந்தை ஆகும். மார்கண்டேய புராணத்தில் கூறப்பட்டுள்ள இந்தக் கதையை படித்தால் அவளுடைய பெருமை புரியும். 

பல காலத்துக்கு முன், கௌசிகா என்றொரு பிராமணண் வாழ்ந்து வந்தான். பூர்வ ஜென்மத்தில் ஏற்பட்டிருந்த கர்ம வினைப் பாவத்தினால் அவன் தன்னுடைய அனைத்து செல்வங்களையும் ஒரு விலைமாதுவிடம் இழந்து விட்டான். பல காலமாக அவளுடன் அவன் தொடர்ந்து கொண்டிருந்த அளவுக்கு மீறிய காம வேட்கை அவன் உடலில் தீராத நோயை தந்திருந்தது. அவனுக்கு ஷீலாவதி என்ற அதி உத்தமமான நற்குணங்கள் நிறைந்த மனைவி அமைந்து இருந்தாள். ஷீலாவதி  கணவனின் சுகமே தன்னுடைய வாழ்க்கை என்று எண்ணியபடியே பதிவிரதையாக வாழ்ந்து வந்தார். கணவன் எப்படி இருந்தாலும் பதிவிரதைகளுக்கு கணவனே கண்கண்ட தெய்வம் என்பது அவளது எண்ணம். அவன் உயிருடன் உள்ளவரைதான் தனக்கும் பெருமை என்று தாலி பாக்கியத்தை நினைத்தே வாழ்ந்தவள். அனசூயாவிற்கு நிகராகவே கணவனுக்கு பணி விடை செய்து வந்த கற்புக்கரசி அந்த ஷீலாவதி. 

நோயுற்று வீட்டில் முடங்கிக் கிடந்த கணவனோ ஒருமுறை அவன் வீட்டு வழியே சென்ற அந்த விலை மாதுவைப் மீண்டும் பார்த்து விட்டான். அவள் மீதான ஆசை அவன் மனதை அரிக்கத் துவங்கியது. அவளிடம் மீண்டும் சென்று சல்லாபிக்க ஆசைப்பட்டான். மனதைக் கட்டுப் படுத்த இயலாமல் போய் மனைவியிடம் தன் ஆசையைக் கூறி அவளிடம் ஒரு முறை தன்னை அழைத்துச் செல்லுமாறு கெஞ்சிக் கேட்டான். கணவன் மகிழ்சியே தனக்கு தேவை என்று எண்ணிய ஷீலாவதியும் வேறு வழித் தோன்றாமல்  இருட்டு ஆனதும் கணவனைத் தன் தோளில் தூக்கிக் கொண்டு அந்த தாசி வீட்டிற்கு  செல்லத் துவங்கினாள். போகும் வழியில் அவன் கால்கள் ஈட்டி போன்ற ஆயுதத்தால் குத்தப்பட்டு மரணத்துடன் போராடிக் கொண்டு, வழியில் கிடந்த மாண்டவ்ய முனிவர் என்பவர் மீது பட்டு விட்டது. மாண்டவ்ய முனிவர் அங்கு எப்படி வந்தார்?

மாண்டவ்ய முனிவர் விழுந்து கிடந்த அந்த இடத்தில்தான் சில நாட்கள் முன்னர் அவர் மௌன விரதம் பூண்டு தவத்தில் ஆழ்ந்து இருந்தார். அப்பொழுது அரச சேவகர்கள் சில திருடர்களைத் துரத்திக் கொண்டு அந்த வழியாக ஓடி வந்து கொண்டிருந்தனர். மாண்டவ்ய முனிவர் தவத்தில் இருந்த இடத்தின் அருகில் இருந்த புதரில் புகுந்து திருடர்கள் தப்பி ஓடி விட்டனர். அவர்கள் எப்படித் தப்பிச் சென்றனர் என்றும் அவர்கள் தப்பிச் சென்ற வழியும் தெரியாமல் விழித்த அரச சேவகர்கள் அந்த இடத்தில் மௌன விரதம் பூண்டு தவத்தில் இருந்த முனிவரிடம் சென்று அந்தத் திருடர்கள் எந்தப் பக்கம் ஓழுனார்கள் என்று திரும்பத் திரும்பக் கேட்டனர். அவர் மௌன விரதம் பூண்டு தவத்தில் இருந்ததினால் பதில் எதுவும் கூற முடியாமல் மௌனமாக இருக்க, அவரும் திருடர்களுக்கு உதவியாக இருக்கிறார் என்று அரச சேவகர்கள் தவறாக நினைத்து விட்டனர். 

அவர் ஒன்றும் கூறாமல் மௌனமாக இருப்பதைக் கண்டு கோபப்பட்டு அவரை அடித்து உதைத்தும் அவமானப் படுத்திய பின், அரசன் ஆணையிட்டபடி அவர் உடலில் ஒரு ஈட்டியை குத்தி , ஒருவரும் உதவிக்கு வராமல் தவித்து இறந்து போகட்டும் என  அந்தச் சாலையின் ஒருபுறம் அவரைத் தூக்கிப் போட்டு விட்டுச் சென்று விட்டனர். வலியினால் துடித்தபடி அவர் கிடந்த பொழுதுதான், கணவனைத் தன் தோளில் ஏற்றிக் கொண்டு தாசி வீடு சென்ற வண்ணம் அந்தப் பக்கம் வந்தாள் ஷீலாவதி. இருட்டில் வலியினால் துடித்தபடிக் கிடந்த அவரைக் கவனிக்காமல் ஒரு ஓரமாக சென்று கொண்டிருந்தவளின் தோளில் அமர்ந்து இருந்த கௌசிகாவின் பாதங்கள் தவறுதலாக அவர் மீது பட்டுவிட்டது.  

அதை அறியாமல் ஏற்கனவே வலியால் துடித்துக் கொண்டு இருந்த மாண்டவ்ய முனிவர், தன்னை வேண்டும் என்றே கௌசிகன் எட்டி உதைத்து விட்டான் என்று எண்ணியபடி, விடிந்தவுடன் அவன் மண்டை வெடித்து மரணம் அடையட்டும் என கோபத்தில் சாபமிட்டார். ஷீலாவதிக்குத் தெரியும் முனிவர்களின் சாபம் வீண் போகாது என்று. அதனால் விடிந்தால் நிச்சயமாக கொளசிகன் மண்டை வெடித்து மரணம் அடைந்து விடுவான் என பயந்து போன அந்தப் பதிவிரதை கௌசிகன் மரணத்தைத் தடுக்க வேண்டும், விடிந்தால்தானே அவனுக்கு மரணம் சம்பவிக்கும் என்று நினைத்த பின் இனி சூரியனே உதிக்கக் கூடாது என மறு சாபமிட்டாள். 

அவளும் உத்தமி என்பதால் சாபம் தரும் அளவுக்கு சக்தி பெற்று இருந்தாள். இரவு கழிந்ததும் மறுநாள் காலை சூரியன் எழவில்லை. காரணம் பதிவிரதை கொடுத்த சாபத்தை சூரியனால் மீற முடியவில்லை. சூரியன் உதிக்காமல் இருக்கத் துவங்க, உலகத்தில் இருந்த அத்தனை ஜீவ ராசிகளும் பாதிக்கப்பட்டனர். பத்து நாட்கள் கழிந்தன. சூரிய ஒளி இன்றி உயிரினங்கள் மெல்ல மெல்ல அழியத் துவங்கின. என்ன செய்வது என்று எவருக்கும் தெரியவில்லை. ஆகவே அனைத்து முனிவர்களும் ஒன்று சேர்ந்து ஆலோசித்த பின் ஒரு பதிவிரதையின் சாபத்தை ஒரு பதிவிரதையால் மட்டுமே முடிவுக்குக் கொண்டு வர இயலும்  என்று  உணர்ந்து அனுசூயாவிடம் சென்று ஷீலாவதியை சந்தித்து எப்படியாவது அவளுடைய சாபத்தை நீக்கிக் கொண்டு சூரியனை உதிக்க விடுமாறு அனுசூயா கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும் என வேண்டுகோள் விடுத்தனர்.  

அனைவரின் வேண்டுகோளுக்கும் இணங்க அனசூயாவும் ஷிலாவதியிடம் சென்று நிலைமையை பக்குவமாக எடுத்துக் கூறி விட்டு அவள் கொடுத்த சாபத்தை திரும்பப் பெறுமாறு அவளிடம் வேண்டிக் கொண்டாள். சூரியனும்  உதித்தது. உலகம் அழிவில் இருந்து காப்பாற்றப்பட்டது. அதே சமயத்தில் சூரியன் உதித்த உடன் அவள் கணவன் மரணம் அடைந்து விடுவான் என்கிற சாபத்தையும் நீக்கும் விதத்தில், ஷீலாவதியுடனேயே இருந்து சூரியன் உதித்த உடன் மண்டை வெடித்து இறந்துப் போன கௌசிகனைத் தன் கற்பின் வலிமையால் மீண்டும் உயிர்ப் பிழைக்க வைத்தாள் அனசூயா. இறந்தவன் மீண்டும் உயிர் பிழைத்து எழ தேவர்கள் அனுசூயா மீது மலர்மாரிப் பொழிந்தனர். அவள் முன் தோன்றிய தேவர்களும், முனிவர்களும், இதர தெய்வங்களும் அவளை ஆசிர்வதிக்க, அதன் பின் தோன்றிய மும்மூர்த்திகளும் அவள் முன் தோன்றி அவளுக்கு என்ன வரம் வேண்டும் எனக் கேட்டனர். முதலில் அவர்கள் தோன்றிய பொழுது தன் கணவர் வேண்டிக் கொண்டபடியே தனக்கு மழலைச் செல்வம்தான் வேண்டும் என அவளும் கேட்டாள். மும்மூர்த்திகளும் ததாஸ்து என்று கூறி விட்டு அவளை ஆசிர்வதித்தனர். ஏன் எனில் பின் நாளில் அவளுக்குப் அவர்கள்தானே பிள்ளையாகப்  பிறக்கப் போகின்றனர் .

மும்மூர்த்திகளின் திருவிளையாடல்

இப்படிப்பட்ட பெருமையும் குணாதிசயமும் கொண்ட அத்ரி முனிவரின் மனைவியின் மீது பொறாமை கொண்டனர் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் என்ற மூன்று தெய்வங்களின் மனைவிகளான சரஸ்வதி, லஷ்மி மற்றும் பார்வதி தேவியினர். அனுசூயா என்ன அத்தனை உயர்ந்தவளா?, என்ற பொறாமைத் தலைத் தூக்க அனுசூயாவை மட்டம் தட்ட வேண்டும், அவளுடைய கற்பின் வலிமையை சோதிக்க வேண்டும் என தீர்மானித்தனர்.  இடையிடையே வந்து கொண்டிருந்த நாரதர் வேறு அவர்களின் எண்ணத்தில் இன்னமும் தூபம் போட்டபடி இருந்தார். அதனால் ஒருமுறை மும்மூர்த்திகளின் மனைவிகள் இரும்பு குண்டினால் ஆன கடலைகளை நாரதரிடம் கொடுத்து அதை அனுசூயாவிடம்  கொண்டு போய்த் தந்து வறுத்துக் கொண்டு வருமாறு கூறினர். அனசூயாவா சளைத்தவள்? தன் கற்பின் வலிமையால் அதையும் அவள் செய்து கொடுக்க அவள் மீது மும்மூர்த்திகளின் மனைவிகள் இன்னும் அதிக ஆத்திரம் அடைந்தனர்.  

தங்களுடைய தோல்வியை சகித்துக் கொள்ள முடியாத மும்மூர்த்திகளின் மனைவிகள் மீண்டும் நாரதர் கொடுத்த யோசனைப்படி தங்களுடைய கணவர்களை அனுப்பி அனசூயாவின் கற்பின் வலிமையை சோதிக்க நினைத்தனர். அதற்கான நேரத்திற்காக காத்திருந்தனர். காலமும் ஓடியது. மும்மூர்த்திகளின் மனைவிகள் மும்மூர்த்திகளை அவர்களின் ஜம்பம் அனசூயா போன்ற பதிவிரதைகள் முன்பு எடுபடுமா என்று அடிக்கடி கேலி செய்தபடியும் சவால் விட்டபடியும் இருக்க, தங்களுடைய மனைவிகளின் எண்ணத்தை முறியடிக்க வேண்டும் என்று எண்ணிய மும்மூர்த்திகளும் அனசூயாவின் கற்பை சோதிக்க தருணம் பார்த்து காத்திருந்தனர். 

ஒரு நாள் காலைப் பொழுது. அத்ரி முனிவர் எப்பொழுதும் போல தவம் செய்யத் துவங்கும் முன் நதியில் குளிக்கச் சென்றார். அதுவே தக்க தருணம் என எண்ணிய மும்மூர்த்திகளும், மூன்று துறவிகள் போன்ற உருவில் அனசூயாவின் குடிலுக்குச் சென்று பசிக்கு உணவு கேட்டனர். வந்து இருப்பவர்களோ துறவிகள். அவர்கள் பசிக்கு ஆகாரம் கேட்டால் கொடுக்காமல் இருப்பது பாவம் அல்லவா.

மூன்று துறவிகள் போன்ற உருவில் இருந்த மும்மூர்திகளின் உள் எண்ணத்தை அறியாத அனசூயாவும் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்று உபசரித்து அமரச் சொன்னாள். உள்ளே சென்று சமைத்து முடித்த பின் இலையைப் போட்டு பறிமாற வந்தாள். உணவு பறிமாற வந்தவளைத் தடுத்தனர் துறவிகள் உருவில் இருந்த மும்மூர்த்திகள். தாங்கள் உணவு அருந்த வேண்டும் எனில் அனசூயா உடலில் எந்த ஆடையும் இன்றி பிறந்த மேனியுடன் வந்து உணவு பரிமாறினால்தான் சாப்பிட முடியும் என்று கூறி விட அதைக் கேட்ட அனசூயா ஒரு கணம் திகைத்து நின்றாள்.

வந்துள்ள துறவிகள் ஏன் இப்படி  பேசுகின்றனர் என மனம் குழம்பி ஒரு கணம் நின்றவள். துறவிகளுக்கு உணவு தராமல் அனுப்புவது பெரும் பாவம், அதே நேரத்தில் கணவனைத் தவிர வேறு எவர் முன்பும் ஆடை இன்றி பிறந்த மேனியுடன் நின்றால் அது கற்பு இழந்ததிற்கு சமானம் ஆகிவிடும், ஆகவே என்ன செய்வது?,  என யோசித்தாள். ஒரு கணம், சிந்தித்தவள் கண்களை மூடியபடி தன் கணவனை பிரார்த்தனை செய்தாள். தன் கணவனையே நினைத்து அவள் பிரார்த்தனை புரிய அங்கு இலை முன் அமர்ந்திருந்த மும்மூர்த்திகளும் அனுசூயாவின் கற்பின் வலிமையினால் சிறு குழந்தைகளாக மாறி அழத் துவங்கினர்.  அவ்வளவுதான், அவள் மார்பில் பால் சுரக்கத் துவங்கியது. அழத் துவங்கிய குழந்தைகளை தூக்கி மடியில் வைத்துக் கொண்டு பால் தரலானாள்.

அந்த நேரத்தில் அங்கு வந்து விட்ட அத்ரி முனிவரிடம் நடந்ததைக் கூறினாள் அனசூயா. அவரும் அனைத்தையும் தன்னுடைய ஞான திருஷ்டி மூலம் தெரிந்து கொண்டார். நடந்து முடிந்திருந்த நாடகமும், நாடகத்தின் காரணமும் அதன் பின்னணியில் இருந்த மும்மூர்த்திகளின் மனைவிகளின் எண்ணமும் அவருக்கு நன்கு புரிந்தது. அவர் சப்த ரிஷிகளில் ஒரு மாபெரும் முனிவரல்லவா .  

அத்ரி முனிவரும் அனசூயாவும் மனம் மகிழ்ந்து குழந்தைகளுடன் கொஞ்சி விளையாடத் துவங்கினர். நாட்கள் கடந்தன. அனுசூயாவை சோதிக்கச் சென்ற தங்களுடைய கணவர்கள் திரும்பி வராததைக் கண்ட மும்மூர்த்திகளின் மனைவிகள் கலக்கம் அடைந்து நாரதரிடம் அவர்களைப் பற்றி விசாரித்து வருமாறு கூறினர். அவரும் அத்ரி முனிவரின் ஆசிரமத்தை சென்றடைந்தார். அங்கே சென்று நடந்த விவரங்களை முழுவதும் அறிந்து கொண்ட நாரதர் ஓடிச் சென்று மும்மூர்த்திகளின் மனைவிகளிடம் அவர்களுடைய கணவர்கள் அனுசூயாவின் சிறு குழந்தைகளாக மாறி இருப்பதைப் பற்றிக் கூறினார். தங்களுடைய கணவர்கள் குழந்தைகளாகி விட்டதைக் கேள்விப்பட்டு திக்கித்துப் போய் அனுசூயாவிடம் ஓடி வந்தனர் சரஸ்வதி, லஷ்மி மற்றும் பார்வதி மூவரும். நடந்து விட்ட தவறுக்கெல்லாம் தாங்களே காரணம் என்பதை விளக்கிக் கூறி தங்களுடைய கணவர்களை மீண்டும் பழைய உருவில் தங்களுக்கு திரும்பக் கொடுக்குமாறு அவளிடம் வேண்டினர். 

மனைவிகளின் முட்டாள்தனத்தினால் குழந்தைகளாகி இருந்த அவர்களுடைய கணவர்களான மும்மூர்த்திகளை எண்ணி பரிதாபப்பட்டாள் அனசூயா. சரஸ்வதி, லஷ்மி மற்றும் பார்வதி மூவரின் வேண்டுகோளுக்குச் செவி சாய்த்து, மீண்டும் அவர்கள் பழைய உருவை பெற்று அவர்களுடைய மனைவிகளுடன் ஒன்று சேரும் விதத்தில் குழந்தைகளாக மாறி இருந்தவர்களை தன் தவ வலிமையால் பழைய உருவத்திற்கு மாற்றினார் அனசூயா. அவர் செயலைக் கண்டு மகிழ்ந்த மும்மூர்த்திகளும் ஒன்றிணைந்து தத்தாத்திரேயராக காட்சி தந்த பின்  மழலைச் செல்வம் அற்ற அவர்களுக்கு தாங்களே மகன்களாகப் பிறப்பதாக மீண்டும் வரம் கொடுத்து விட்டு மறைந்தனர்.  

ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் பிறப்பு

காலம் ஓடிற்று. அனசூயாவிற்கு  மும்மூர்த்திகளும் மூன்று புதல்வர்களாகப் பிறந்தனர். சிவபெருமான், தமஸ் குணத்தைக் குறிக்கும் வகையில் துர்வாச முனிவராகவும், ரகு  குணத்தைக் குறிக்கும் வகையில் அத்ரியின் கண் மூலம் பிரம்மா சந்திரனாகவும் பிறக்க, மகாவிஷ்ணுவோ, சாத்வ குணத்தைக் குறிக்கும் வகையில் தத்தாத்திரேயராகவே அனசூயாவின் கைகளில் அவளுடைய மானஸ புத்திரனாக தோன்றினார். அனசூயாவும் தன் கைகளில் தோன்றிய அந்த குழந்தையை தனக்கு பிறந்த குழந்தையாகவே ஏற்றுக் கொண்டாள்.  விஷ்ணுவே தத்தாத்திரேயராக பிறக்க இருந்தார் என்பதற்கும் ஒரு பின்னணிக் காரணம் உண்டு என்று முன்னர் கூறினேன் அல்லவா , அது என்ன ?

கால காலத்திற்கு முற்பட்ட சமயத்தில் கஷ்யபன் என்ற அரசன் ஒரு நாட்டை ஆண்டு வந்தான்.  அவனுக்கு, கஷ்யபு என்ற மகன் இருந்தான். அந்த அரசன் பெரும் கொடுமைக்காரன். ஒருமுறை அசுரர்களுக்கும், தேவர்களுக்கும் கடுமையான போர் மூண்ட பொழுது கஷ்யபு இறந்து விட்டான். அந்த யுத்தம் பல ஆண்டுகள் பல்வேறு அசுர மன்னர்களால் தொடந்து நடத்தப்பட்டது. அந்த யுத்தத்தில் தேவர்கள் சார்பாக இந்திரனும் கலந்து கொண்டிருந்தான். இந்திரனிடம் மீண்டும், மீண்டும் தோற்றுப் போய் ஓடிக் கொண்டு இருந்த அசுரர்களுக்கு உதவுவதற்காக அசுரர்களின் குருவான சுக்ரா என்ற முனிவர்  இமயமலைக்குச் சென்று சிவபெருமானை நோக்கி தவம் இருக்கலானார்.

சுக்ரா முனிவரின் அந்த முடிவினால் அவர் மீது கோபம் கொண்ட விஷ்ணு பகவான் சுக்ரா முனிவரின் தாயைக் கொன்று விட்டார். அதை நேரிலே பார்த்து விட்ட  பிருகு முனிவர் கோபமுற்றார். என்ன இருந்தாலும் ஒரு பெண்ணை, அதுவும் ஒரு முனிவரின் தாயை, ஒரு வலிமையற்ற பெண்ணைக் கொல்வதை அவரால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. அதனால் ஒரு முனிவரின் தாயைக் கொன்ற பாவத்திற்காக  விஷ்ணு பல்வேறு தாய்மார்களின் கருவில் சென்று வளர்ந்து அவர்களின் மகன்களாகப் பல்வேறு பிறவிகளில் பிறக்கும்படி சாபமிட்டார். அதனால்தான் விஷ்ணு இந்த ஜன்மத்தில் ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் என்ற உருவில் அத்ரி முனிவரின் மகனாக பிறக்கும்படி ஆயிற்று. அனசூயா-அத்ரி முனிவர் தம்பதிகளுக்குப் மூன்று தலைகளுடன், மும்மூர்த்திகளின் அம்சமாகப் பிறந்த பிள்ளை தத்தாத்திரேயரோ சாமானியக் குழந்தையாக   வளரவில்லை. அவர் போக்கே விசித்திரமாக இருந்தது. அதிகம் எவருடனும் பழகுவதில்லை.

ஸ்ரீ தத்தாத்திரேயரின் வாழ்க்கை முறைகள்

வயது ஆக ஆக தத்தாத்திரேயரின் போக்கில் இன்னமும் மாறுதல் தோன்றலாயின. அவை எதுவுமே உண்மை அல்ல. வெளித் தோற்றமே அவை என்பது எவருக்கும் தெரியாது. அடிக்கடி வீட்டை விட்டு வெளியேறிச் சென்று  பல இடங்களிலும் சுற்றுவார். ஆனால் ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் மாபெரும் யோக புருஷர், மகா ஞானி, வேதங்கள் அவருக்கு அத்துப்படி என்ற நிலையில் இருந்தார் என்பதை வெளியில் காட்டிக் கொள்ளவில்லை.  உலக நன்மையைக் கருதியே அவர் ஒரு அவதூதராகப் பிறந்து இருந்தார். அதனால்தான் அவரைப்  புரிந்து கொண்டவர்கள் மட்டும் அவரிடம் சிஷ்யர்களாகச் சேர்ந்தனர். வந்தவர் அனைவரையும் உடனடியாக அவர் சிஷ்யனாக ஏற்றதில்லை. பால்ய லீலைகளாக அவர் செய்து காட்டிய யோக சாதனைகள், ஆயிரம் ஆண்டுகளாக தவத்தில் இருந்த ரிஷி முனிவர்களாள் நினைத்துப்   கூட பார்க்க முடியாதது.  ஓழுங்கற்ற வாழ்க்கையை மேற்கொண்டவர் போலத் வெளியில் தோற்றம் அளித்தார். ஆனால் அவர் சாமானியர் அல்ல. அதனால்தான் அவரிடம் சிஷ்யர்களாக   வந்த ரிஷி முனிவர்கள் நாடி வந்தபோது வேண்டும் என்றே ஆடைகள் கலைந்த நிலையில், இறைச்சியை கடித்தபடி, கள் குடித்த வண்ணம், பல பெண்களுடன் சல்லாபம் செய்தபடி அவர்கள் முன் காட்சி அளிப்பார் மனித உருவில் யோகப் புருஷனாக இருந்த ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர்.

வந்தவர்கள் அனைவரும் அதை ரசித்தது இல்லை. என்ன கேடு கெட்ட மனிதன் இவன் என்று அவரைப் புரிந்து கொள்ளாமல் வெறுத்து ஓடியவர்களும் உண்டு. இல்லை, இல்லை, அவர் ஆடுவது நாடகமே, நம்மை சோதிக்கின்றார் என கை கூப்பி வணங்கி நின்று அவரைக் கெட்டியாக மனதில் பிடித்தபடி ஓடாமல் நின்று அவருடைய சிஷ்யனானவர்களும் உண்டு. பரப்பிரும்மமான தத்தாத்திரேயருக்கு மற்றவர்களை எல்லாம் அப்படி சோதனை செய்வதில் அலாதியான ஆனந்தம் உண்டு.

ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் எதிலும் பற்றின்றி ஏகாந்தமாக அலைவார். அவர் மனது எந்த விதத்திலும் களங்கம் அடைந்தது இல்லை. ஜடத் தன்மையுடன் வெளியில் தெரியும் உடலுக்கும், உள்ளிருக்கும் புனிதமான ஆத்மாவிற்கும் எந்த விதமான சம்மந்தமும் இல்லை என்பவர். அவர் எந்த நேரத்தில் எங்கு போவார், எங்கு இருப்பார் என எவருக்கும் தெரியாத, புரியாத புதிர் அவர். ஒருமுறைப் பார்த்தாலோ பிச்சைக்காரனைப் போல தோற்றம் தந்தபடி, அறைகுறை ஆடைகள் அணிந்தபடி அங்கும் இங்கும் அலைந்தபடித் தெரிவார். நான்கு நாய்கள் பின் தொடர, பசு மாடு பின் நின்றிருக்க காட்சியும் தருவார் அவர். இன்னொரு சமயத்திலோ ஏரிகள், குளங்களில் முதலியவற்றில் மூழ்கி நின்றும், சுடுகாடுகளில் உருண்டு புரண்டபடிக் கிடந்தும்  நாட்கணக்கில் ஏகாந்தத்தை அனுபவித்தபடியும் இருப்பார். ஏரிகளில் சென்று அதன் உள்ளே முழுகிக் கிடந்தபடி பல மணி நேரம் இருப்பது சர்வ சாதாரணம். இப்படியாக அவருடைய வாழ்க்கை நிலை பல காலம் கழிந்தது. 

மும்மூர்த்திகளை ஒன்றடக்கிய மகத்தான அவதாரமே  என்றாலும், மானிட வடிவில்  அவதரித்து விட்டதினால்,  மாபெரும்  அவதூதராகவே வாழ்ந்து கொண்டு இருந்தார். பல்வேறு இடங்களுக்கும் சென்று அலைந்த வண்ணம் இருந்தாலும் அவருக்குப் பிடித்த இடம் நெல்லி மரத்தின் அடியில் அமர்ந்து இருப்பதே. உடல் முழுவதும் சுடுகாட்டு சாம்பலை வீபுதியைப் பூசிக் கொண்டும் புலித் தோலை உடை போல அணிந்து கொண்டும் இருப்பார். அமைதியான ஆனால் ஜொலிக்கும் முகத்தைக் கொண்ட உருவம்.

திகம்பரா திகம்பரா, ஸ்ரீ  பாத ஸ்ரீ வல்லப திகம்பரா!

திகம்பரா திகம்பரா, ஸ்ரீ  தத்ததேவா  திகம்பரா

ஓம் ஸ்ரீ தத்தாத்திரேய குருவே நமஹ

 

 

இரண்டாம்  நாள் பாராயணம்

ஓம்  தத்தாத்ரேயாய வித்மஹே

யோகீஸ்வராய  தீமஹி

தன்னோ தத்த ப்ரசோதயாத்

 

ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் யார்?  யதுகுல மன்னனின் சந்தேகம்

இப்படியாக பல்வேறு சின்னங்களைக் கொண்டிருந்த ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் தான் யார்?, தன்னுடைய குரு யார்? என்பதை ஒரு மன்னனுக்கு விளக்கியதாக ஸ்ரீமத் பாகவதப் புராணத்தில் கூறப்படும் கதை சுவையானது. அதுவே இந்தக் கதை.

குழந்தைப் பருவத்தைக் கடந்து வாலிபப் பருவத்தை எட்டிய ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் வீட்டை விட்டு வெளியேறி சுதந்திரமாக காடுகள், மலைகள் என அங்கும் இங்கும் பல்வேறு இடங்களிலும் சுற்றி அலையலானார்.  பார்ப்பதற்கே விசித்திரமாகவும், ஒழுக்கமற்றவர் போலும் தோன்றிய அவர், பல நேரங்களில் நிர்வாணமாக காணப்பட்டார். வெளித் தோற்றத்திற்கும் ஆத்மாவிற்கும்  சம்மந்தம் இல்லை  என்று உணர்த்தும் விதமாக அவருடைய செயல்பாடுகள் இருந்தன. தன்னை நாடி வருபவர்கள் இந்த உலக வாழ்க்கை ஒரு  மாயை என்பதைப் புரிந்து கொள்ளும் அளவிற்கு மனப் பக்குவம் பெற்றவர்களா?, என்று நன்கு சோதித்த பின்னரே அவர்களை சீடர்களாக ஏற்றுக் கொள்வார்.  இதை நன்கு புரிந்து வைத்திருந்த பல ரிஷிகளும் முனிவர்களும் அவரிடம் தீட்சைப் பெற அவரைத் தேடி அலைந்தனர். அவர் ஒரு யோக புருஷர் என்பதை முற்றிலுமாக  அவர்கள் உணர்ந்து இருந்தனர்.

அப்படிப்பட்ட ஒரு பின்னணியில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த அவர் இருந்த இடம் கிருஷ்ண பரமாத்மா அவதரித்த காலத்துக்கு முற்பட்ட காலத்தில் ஆட்சியில் இருந்த யதுகுல மன்னன் ஒருவனின் ஆதிக்கத்தில் இருந்தது. அந்தக் காலங்களில் மன்னர்கள் மாறு வேடங்களில் நாட்டின் பல பகுதிகளுக்கும் சென்று அலைந்து திரிந்தபடி நாட்டின் நிலைமைகளை கவனித்துக் கொண்டு இருப்பது வழக்கம். ஒரு நாள் அப்படி நகர்வலம் சென்று கொண்டிருந்த அந்த நாட்டு யது குல மன்னன் பிச்சைக்காரன் போல தோற்றம் அளித்தபடி தெருவில் அலைந்து கொண்டிருந்த தத்தாத்திரேயரை பார்த்தான். அவனுக்கு அப்பொழுது அவரைப் பற்றிய எந்த விவரமும் தெரியாது.  கவலையின்றி பாடிக் கொண்டே பிச்சைக்காரன் உருவில் அலைந்து திரிந்து கொண்டிருந்த ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் முகத்தில் எந்த விதமான கவலைக் கோடுகளும் தெரியவில்லை. அவருடைய முகத்திலோ அபரிதமான தேஜஸ் ஒளி விட்டுக்  கொண்டு இருந்தது. அந்த பிச்சைக்காரன் உருவில் அலைந்து திரிந்து கொண்டிருந்த தத்தாத்திரேயரை எதேச்சையாகக் கண்ட யதுகுல மன்னன் பின்வருமாறு யோசனை செய்யலானான்.

இத்தனை தேஜஸ்ஸான முகத்துடன் தோற்றம் தரும் இவன் பிச்சைக்காரனாக இருக்க முடியுமா? முகத்தில் எந்த விதக் கவலைக் கோடுகளும் தெரியவில்லை, ஏதோ தானே இந்த இராஜ்யத்தை ஆண்டு வரும் மன்னன் போல் அல்லவா கம்பீரமாக அலைந்து திரிந்து கொண்டு இருக்கின்றான். இத்தனை பெரிய சம்ராஜ்யத்தை ஆண்டு கொண்டும், அளவற்ற செல்வங்களும் அடியாட்களும்  இருந்தும், அனைத்து சுக போகங்களையும் அனுபவித்துக் கொண்டும் உள்ள எனக்கே நிம்மதி இல்லை. ஒன்றும் அற்றவன் போலத் தெரியும் இந்த அனாதைப் பிச்சைக்காரன் எப்படி கவலையே இன்றி இத்தனை தேஜஸ்ஸான முகத்துடன் காணப்படுகின்றான்?  

மனதில் பல்வேறு எண்ணங்கள் அலை பாய்ந்து கொண்டே இருக்க அவர் சென்ற பாதையிலேயே சென்று கொண்டு அவரையே கவனித்துக் கொண்டிருந்த யதுகுல மன்னனுக்கு ஆச்சரியமும், ஆவலும் அடங்கவில்லை. என்ன இருந்தாலும் மன்னனும் பண்டிதம் பெற்றவன் அல்லவா, அவரைப் பற்றி ஒன்றுமே தெரிந்திராத நிலையில் தன்னுடைய ஆவலை அடக்க முடியாமல் அவரிடமே சென்று கேட்டு விடலாம் என எண்ணியபடி பிச்சைக்காரன் உருவில் இருந்த தத்தாத்திரேயிடம் சென்று பணிவோடு கேட்டான் ‘அன்பனே உங்கள் முகத்தில் உள்ள தேஜஸ்ஸைப் பார்த்தால் நீங்கள் நிச்சயமாக பிச்சைக்காராக இருக்க முடியாது என என் உள் மனம் கூறுகிறது. நீங்கள் எதோ ஒரு சன்யாசி அல்லது முனிவராகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்றும் என் மனம் நினைக்கிறது. நீங்கள் உண்மையிலேயே யார் என்பதை இந்நாட்டின் அரசனான நான் தெரிந்து கொள்ளலாமா?’ இந்த நாட்டின்இந்நாட்டின் அரசனான நான் தெரிந்து கொள்ளலாமா?”’ பிச்சைக்காரன்  உருவில்  இருந்த  ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் கூறினார், “’மன்னா, காடு மேடுகளிலும், மலைப் பிரதேசங்களிலும், தெருவிலும் சுற்றி அலையும் பிச்சைக்காரப் பரதேசி எனக்கும், வணங்கத் தக்க மாபெரும் சாதுக்களுக்கும், சன்யாசிகளுக்கும் என்னப்பா சம்பந்தம்? இந்த சாதாரணப் பிச்சைக்காரனைப் போய் அத்தனைப் பெரிய மகான்களோடு  ஏன் ஒப்பிடுகிறாய்?”. அவர் கூறிய பதிலால் மன்னனின் சந்தேகம் இன்னமும் வலுத்தது. பிச்சைக்காரன்  உருவில்  உள்ள இந்த மனிதன், ஒரு மன்னன் என்று என்னைக் கண்டு வணங்கவும் இல்லை, பயப்படவும் இல்லை, ஏதோ ஒரு நண்பனுடன் பேசுவது போல் அல்லவா சர்வ சாதாரணமாகப் பதில் தருகிறார், இல்லை ….. இவர் நிச்சயமாக பிச்சைக்காரனாக இருக்க முடியாது. ஏன் எனில் இவர் பதில் கூறும் பொழுது கூட  பயமின்றி சாதாரணமாக அல்லவா கூறுகிறார். என்னிடம்  எதையோ மறைக்கிறார் என்று எண்ணி தன்னுடைய ஆவலை அடக்க முடியாமல், இல்லை அன்பரே, உங்களைப் பற்றி எதையோ நீங்கள் மறைக்கின்றீர்கள் என்று என் மனம் மீண்டும், மீண்டும் கூறுகிறது. ஆனால் அதற்கான காரணம் மட்டும் புரியவில்லை. தயவு செய்து உங்களைப் பற்றி எனக்குள்ள ஐயத்தைப் போக்குவீர்களா?” என்று மன்னன் தத்தாத்ரேயரிடம் மீண்டும் கேட்டார்.

அதற்கு,  ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர்  முகத்தில் எந்த விதமான சலனமும் இல்லை. ‘என்னப்பா  உன்  ஐயத்திற்கு  நான் என்ன விளக்கம்  அளிக்க முடியும்,  நீயோ  இந்த தேசத்தையே ஆள்கிறாய், உனக்கு தெரியாத விஷயம் எனக்கு எப்படி தெரிந்து இருக்க முடியும்?  சொல் அப்பனே  என்றார்’

மன்னனுக்கு இப்பொழுது புரிந்து விட்டது. விசித்திரமாகவும், ஒழுக்கமற்றவர் போலவும் தோன்றும் இவர் நிச்சயமாக பிச்சைக்காரர் அல்ல!. வேஷம் போடுகின்றார். தான் யார்? என்று கூறிக் கொள்ள விரும்பாத இவர் ஒரு மகா யோக புருஷராகவே இருக்க வேண்டும்!, ஏனெனில் இவர் பார்வையில் அகம்பாவம் தெரியவில்லை, முகத்தில் ஆணவமும் இல்லை. மாறாக பேச்சில் அன்பு ஒழுக, அச்சமற்றவராக, தன்னை மறைத்துக் கொள்ளும் விதமாக, அடக்கமாக பதில் தருகின்றார் என்று  எண்ணியவாறே மீண்டும் பணிவோடு கேட்டான். 

‘ஸ்வாமி என்னைப் போன்ற அரசர்களிடம் இல்லாதது இல்லை என்ற அளவில் என்னிடமும் வயிற்றுக்கும், வாழ்க்கைக்கும் தேவையான  உலகப் பொருட்கள் அனைத்தும் உள்ளன. பெரிய தேசத்தை ஆளுகின்றேன். இட்டப் பணியையும் செய்ய ஆயிரம் பேர் காத்துக்  கிடக்கின்றனர். ஆனால் அத்தனை சுகபோகங்கள் இருந்தும் நிம்மதியோ மன அமைதியோ இன்றி, அதற்கு  விடி மோட்சம் வேண்டும் என மகான்களையும் ஞானிகளையும் தேடி அலைகின்றேன். ஆனால் உங்களால் எந்தவித அச்சமும் இன்றி, ஆசையும் இன்றி, உலகப் பற்றும் இன்றி எப்படி அன்பரே இத்தனை சுதந்திரமாத் திரிய முடிகின்றது, தயவு செய்து முதலில் என் வணக்கத்தை ஏற்றுக் கொண்டு பிச்சைக்காரர் தோற்றத்தில் காட்சி தரும் நீங்கள் உண்மையிலேயே யார்?, உங்களுடைய  குரு  யார்?, என்று இந்த எளியவனுக்கு விளக்க வேண்டும் என்பதே என் பிரார்த்தனை’ என்றார். 

‘என்னை தடுத்து நிறுத்தி என்னுடைய நேரத்தை வீணடிக்காதே’ என்று அந்த மன்னனை தள்ளி விட்டார்  ஸ்ரீ தத்தர். அவன் அசைவதாக இல்லை. தன்னுடைய காலை பிடித்துக் கொண்டு மீண்டும் மீண்டும் தன்னைப் பற்றியே கேட்டுக் கொண்டு இருந்த அந்த மன்னனை, எட்டி உதைத்து விட்டு ஓடத் துவங்கினார் மாபெரும் அவதூதரான ஸ்ரீ தத்தர். அந்த மன்னனும் சளைக்காமல் அவரை பின் தொடர்ந்துபின்தொடர்ந்து ஓடினார். மனம் மகிழ்ந்து போன ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் அவன் முன் தேஜஸ்ஸாக நின்றார்.  இறைவனை அடைவதற்கு தேவையான தகுதிகளான பணிவு, பொறுமை, விடா முயற்சி இவை அனைத்தும் அந்த மன்னனிடம் இருப்பதைக் கண்டு மகிழ்ச்சியுற்றார் ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர். அந்த மன்னன் ஒழுக்கம் மிக்கவன், சாது சன்னியாசிகளை மதித்து நடப்பவன், நல்லவன் என்றாலும்  “நான் “ என்கிற அகங்காரம் அழிந்து பணிவு ஒருவனுக்கு வரவில்லை எனில் இறைவனிடம் நெருங்க முடியாது.  எனவேதான் ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் அந்த மன்னனை எட்டி உதைத்து, பரிட்சை செய்துப் பார்த்தார். ஒரு பிச்சைக்காரன் தன்னை எட்டி உதைத்த பொழுதும் கூட, கோபப்படாமல் அந்த பிச்சைக்காரர் உருவில் இருப்பவர் இறைவன் என்பதை உணர்ந்து மீண்டும் மீண்டும் பணிவுடன் தன்னை தொடர்ந்து வந்த மன்னனைக் கண்டு ஸ்ரீ  தத்தாத்ரேயர் மகிழ்ச்சி அடைந்தார். எனவே மன்னனைப் பார்த்து, ‘இனிய குணம் மிக்க மன்னா, வா, அதோ அந்த ஒதுக்குப் புறமான இடத்தில் அமர்ந்து கொண்டு பேசுவோம்’ என்றார்.. மும்மூர்த்திகளின் சக்தியை உள்ளடக்கி அவதரித்த அவதூதர் ஆன தத்தாத்ரேயரும், தத்தாத்ரேயரை  தொடர்ந்து சென்ற மன்னனும், தூரத்தில் சென்று ஒதுக்குப்புறமான ஒரு இடத்தில் அமர்ந்து கொண்டார்கள். பின் அமைதியான சூழ்நிலையில் ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் ஒரு உபதேசம் போல அந்த மன்னனுக்கு கூறலானார்.

மன்னா, இப்போது நான் கூறப் போவதைப் பொறுமையாகக் கேள். சற்று நேரத்திற்கு முன்னால் சுகபோகப் பொருட்கள் மற்றும் செல்வங்கள் என   அனைத்துமே உன்னிடம் உள்ளதாகக் கூறினாயே, அவை அனைத்துமே வெறும் மாயைதான். உடல் என்பது வெறும் ஜடப்பொருள்    என்பதை முதலில் புரிந்து கொண்டு நான் கூறுவதைக் கேள். உன்னிடம் உள்ள ஜடங்களான வெளிப் பொருளை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு உன்னை என்னுடன் சம்பந்தப்படுத்திப் பார்க்கின்றாய். நானோ நானாகவே இருப்பவன். என்னை சுற்றி உள்ள ஜடப் பொருட்களைக் சுட்டிக் காட்டிக்   என்னை நான் பெருமைப் படுத்திக் கொள்ள விரும்பவில்லை. அந்தப் பொருட்கள் என்னிடம் இருந்தால் அவற்றுக்குத்தான் என்னால் பெருமையே தவிர , அவற்றினால் எனக்கு பெருமை அல்ல என நினைப்பவன் நான். அதனால்தான் மன மகிழ்ச்சியோடு இப்படித் திரிகின்றேன். நான் யார்? என அறிய ஆவலோடு இருக்கின்றாய் அல்லவா, இப்பொழுது நான் கூறப்போகும் அனைத்தையும் கவனமாக முழு மனதை செலுத்திக் கேள். அவற்றை எல்லாம் கேட்ட பின், நீ என்னைப் முழுமயாகப் புரிந்து கொண்டு, நான் யார்? என்பதையும் தெளிவாக தெரிந்து கொள்வாய் என்று சொன்னார்.’

அடடா …….. அற்புதமான ஒரு தத்துவத்தை என்ன சாதாரணமாகக் கூறுகின்றார். ‘தன் மர மண்டையில் யாரோ சம்மட்டியால் அடித்ததை போல இருக்கின்றதே’ என நினைத்த மன்னன்,  தத்தாத்ரேயர் கூறியதை உன்னிப்பாகக் கேட்கலானார். 

ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் தொடர்ந்தார். ‘இந்த உலகைப் படைத்து விட்ட பரமாத்மன் பல்வேறு குணமுடைய ஜீவன்களையும் படைத்து விட்டான். ஒற்றைக்கால் ஜீவன் முதல் பல கால், கைகளைக் கொண்ட ஜீவன்கள் என விதவிதமாக எத்தனை எத்தனை வகைகளைப் படைத்தான். ஆனால் அத்தனை ஜீவன்களிலும் இல்லாத அந்தராத்மா என்ற ஒன்றை மனிதர்களிடம் மட்டுமே வைத்து விட்டான். அவனுக்குள் மட்டும் ஆழ்ந்து யோசிக்கும் தன்மையையும் வைத்து உள்ளான். அதனால்தான் மனிதனால் தியானிப்பதின் மூலம் தன் உள்ளே உள்ள அந்தராத்மாவைக் கூட அறிந்து கொள்ள முடிகின்றது, பரமாத்மனையும் புரிந்து கொள்ள முடிகின்றது. ஆனாலும் அதை அறிந்து கொள்ளவும், புரிந்து கொள்ளவும் முடியாமல் உள்ள உன்னைப் போன்றவர்கள் மற்ற ஞானிகளைத் தேடி அலைகிறார்கள். 

உள்ளுக்குள்ளே உள்ள அந்தராத்மாவும், அதை இயக்கும் சக்தியான எண்ணங்களையும் தவிர  மற்ற அனைத்தும் சுதந்திரமான உன் ஆத்மாவை உன்  உடலுக்குள் ஒளித்து வைத்து உள்ள ஜடப் பொருளாக, சதைப் பிண்டமாக, தசைகளுடன் கூடிய ஒரு  தோற்றம் அளித்தபடி உள்ளது.  நீ கூறியபடியே, அந்த ஒரு உடல் படும் வேதனையையும், இல்லாத ஒன்றை தேடி இடமிடமாக ஓடி அலையும் மூடத்தனத்தையும் எண்ணிப் பார். ஒரு உடல் மேலும் மேலும் பல உடல்களை தேடி ஓடிக் கொண்ட வண்ணம் உள்ளது. மனைவி, குழந்தைகள், சந்ததிகள், சன்தானங்கள், சேவகர்கள் என அனைத்தும் கிடைத்தும் கூட, போதும் என்ற மனம் வரவில்லை. இன்னமும் வேண்டும் என ஏங்கி, ஏங்கி அலைவது ஏன் ? பற்று……. உலகப் பொருட்கள் மீது வைத்து விட்ட அளவற்ற பற்று …….. அளவற்ற ஆசை. ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் ஆழ்ந்து யோசிக்கும் தன்மை இருந்தும் அவைகளைப் பற்றி நினைத்துப் பார்க்க அவன் மனம் மறுப்பது ஏன் ? இந்த உடலே ஒரு மாயை, இதற்கு அழிவு நிச்சயம் எனும் பொழுது இருப்பதைக் கொண்டு திருப்தி அடையாமல் இல்லாத ஒன்றைத் தேடி அலைந்த வண்ணம்  எதற்காக நிம்மதியை இழந்து நிற்கிறோம் என ஒரு கணம் மனிதர்கள் யோசித்துப் பார்க்கிறார்களா? என்றால் இல்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயரின் குருக்கள் யார் ?

சாதாரணத் துறவியான நான் யார் என்பதை தெரிந்து கொள்வது முக்கியம் அல்ல. அதை விட முதலில் எனக்கு போதனை செய்த ஆசிரியர்கள் யார் என்று தெரிந்து கொள். எனக்கு ஆசிரியர்களாக இருந்தவர்கள் இந்த உலகில் இயற்கையோடு  உலகெங்கும் பிணைந்து உள்ள இருபத்தி நான்கு குருமார்கள்.’

தான் கூறிக் கொண்டு இருந்ததை இடையிடையே நிறுத்தி, நிதானமாக ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் கூறிக் கொண்டே இருக்க,  தன்னை மறந்து அதைக் கேட்டபடி அவர் காலடியில் அமர்ந்து இருந்தான் அந்த யதுகுல மன்னன்.   அவனை அறியாமலேயே அவன் மனதை மெல்ல மெல்ல ஆழ்ந்த அமைதி   ஆக்ரமிக்கத் துவங்கியது.

ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் தொடர்ந்தார் ‘எவர் அந்த இருபத்தி நான்கு குருமார்கள் என்று குழம்புகின்றாயா ,……… கேள் மன்னா…..கேள் ……  என் குருமார்கள் பூமி, தண்ணீர், நெருப்பு, காற்று, சிலந்தி, பிங்களை என்ற வேசி, சந்திரன், சூரியன், ஆகாயம், கடல், நுரை, மலைப் பாம்பு, புறா, மீன், மான், யானை, குழந்தை, தேனி, விட்டில் பூச்சி, தேன் சேகரிப்பவன், சிறு பறவை,  அம்பு செய்பவன், பாம்பு, புழு, சிறுமி போன்றவர்களே. அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் எனக்கு கற்றுத் தந்த பாடம் என்ன  என்பதை நீ அறிந்தால் இன்னும் வியப்படைவாய்.’ 

ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் கூறிக் கொண்டு இருந்ததை மெய் மறந்து கேட்டபடி, வியப்போடு அவரை நோக்கியபடி அவர் காலடியில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான் அந்த யதுகுல மன்னன்.

ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் தொடர்ந்து கூறலானார் ‘……அந்த குருக்களிடம் இருந்து நான் கற்றுக் கொண்டவை எவைத் தெரியுமா?,…….. அவர்களின் குணத்தையும் அவர்கள் கற்றுத் தந்த பாடத்தையும் கவனமாகக் கேள் –

  • பூமி:- தன் மீது வாழும் மக்கள், தன்னை தூற்றினாலும், போற்றினாலும், பொறுமையோடு அவர்கள் அனைவரையும் அணைத்தபடி, தன்னால் ஆன உதவியை செய்தபடி இருக்கும் பூமியிடம் இருந்துதான் பொறுமையை கற்றேன்.
  • காற்று:-அனைத்து இடங்களையும் அணைத்தபடி சென்றாலும், எங்கும் தாங்காமல் தன் பயணத்தை தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் காற்றின் மூலமே பலரோடு பழகினாலும் பட்டும் படாமலும் இருக்கும் நிலையை கற்றேன். 
  • ஆகாயம்:- உலகெங்கும் வியாபித்திருக்கும் ஆகாயத்தைப் போலவே பரந்து விரிந்த மன நிலையோடு என் ஆத்மா இருக்க வேண்டும் என்பதை ஆகாயம் கற்றேன்.
  • தண்ணீர்:- அழுக்குகளை அகற்றி தூய்மையாக்கும் தண்ணீர் மீண்டும் தூய்மையாகி விடுவதை போல, எந்த நிலையிலும் ஆத்மா தூய்மையாக இருக்க வேண்டும் என்பதை தண்ணீர் மூலம் கற்றேன்.
  • நெருப்பு: – நெருப்பின் ஜுவாலை அதற்குள் போடப்படும் பொருளை பொறுத்தே அமைந்து இருக்கும். அதை போலவே ஒரு யோகியின் மனப் பக்குவமும், எண்ணங்களும் அவர் பெறும் ஞான நிலையை பொறுத்தே அமைந்து இருக்கும் என்பதை நெருப்பு எனக்கு உணர்த்தியது.
  • சந்திரன்:--மாயையாக தேய்ந்தும் வளர்வதை போலவும் தோன்றும் சந்திரனின் மூல உருவம் மாறுபடுவதில்லை. அதை போலவேதான் ஒருவனது தோற்றத்தில் வெளிப்படும் மாறுபாடுகள் அவன் உடலுக்கே அன்றி அவன் ஆன்மாவுக்கல்ல என்ற உண்மையை சந்திரனிடம் இருந்து கற்றேன்
  • சூரியன்:– உலகெங்கும் உதிக்கும் சூரியன் ஒன்றுதான் என்றாலும், அதன் ஒளிக் கதிர்களின் நிறம் அது விழும் நீர் நிலைகளை பொறுத்தே அமைந்து இருக்கும்.  அதை போலவேதான் மனமும் ஆத்மாவும் ஒன்றுதான் என்றாலும் அது பல்வேறு எண்ணங்களை வெளிப்படுத்துகின்றது என்ற உண்மையை சூரியனிடம் இருந்து பெற்றேன்.
  • புறா: – வேடன் வீசிய வலையில் பிடிபட்ட தனது குஞ்சுகளுக்கு துணை இருக்க தாய் தந்தை புறாக்களும் வெளியாகி சென்று அகப்பட்டு துன்பப்பட்டதின்   காரணம் பாசமே   என்பதினால் உலகப் பற்றே அனைத்து துன்பங்களுக்கும் காரணம் என்பதை அந்த புறாக்களின் நிலை எனக்கு உணர்த்தியது.
  • மலைப் பாம்பு:- இரை தேடி அங்கும் இங்கும் அலையாமல், படுத்துக் கிடக்கும் தன் அருகே வரும் இரையை உண்டுவிட்டு பல நாட்கள் இரை தேடாமல் கிடக்கும் மலைப் பாம்பைப் போலவே, கிடைத்ததை உண்டு வாழ பழக வேண்டும் என்ற நியதியை மலைப்பாம்பிடம் இருந்து கற்றேன்.
  • கடல்:- எத்தனை நதிகள் தன்னுடன் வந்து கலந்தாலும் அவை அனைத்தையும் ஏற்றுக் கொள்ளும் கடலைப் போல ஒரு யோகியும் துன்பமோ, இன்பமோ அனைத்தையும் ஏற்றுக் கொள்ளும் மனப் பக்குவத்தை பெற வேண்டும் என்பதை கடல் எனக்கு உணர்த்தியது.
  • விட்டில் பூச்சி: தீச்சுடரின் மின்மினுப்பில் மயங்கி அதன் அருகே சென்று தீச்சுடரில் விழுந்து மடிகின்றது விட்டில் பூச்சி.  வெளி அழகில் மயங்கி, மோகம் கொண்டு மடியாதே எனும் தத்துவத்தை விட்டில் பூச்சியே எனக்கு கற்றுத் தந்தது.
  • தேனீ:- பல் வேறு இடங்களிலும் சென்று பூக்களில் உள்ள தேனை தேனீக்கள் அருந்துவதை போல, துறவியும் பல இடங்களுக்கும் சென்று யாசகம் பெற்று உண்ண வேண்டும் என்ற உண்மையை தேனீயே எனக்கு உணர்த்தியது.
  • யானை:- குழிக்குள் அகப்பட்டுக் கொண்ட பெண் யானை மீதான மோகத்தால் அதன் அருகில் சென்று குழிக்குள் அகப்பட்டுக் கொள்ளும் ஆண் யானையைப் போல, பெண்களின் மோகத்தில் யோகிகள் சிக்கிக் கொள்ளக் கூடாது எனும் தத்துவத்தை யானை எனக்கு உணர்த்தியது
  • தேன் சேகரிப்பவன் — தேனீக்கள் சேமித்து வைத்த தேனை தந்திரமாக   தேனிக்களைத் துரத்தி விட்டு தேன் எடுப்பவன் எடுத்துச் சென்று விடுவது அளவற்ற செல்வம் அழிவை தரும் என்ற தத்துவத்தை காட்டுகின்றது. அந்த உண்மையை எனக்கு உணர்த்தியது தேனீயே ஆகும்.
  • மான்:- வேடன் இசைக்கும் இசையில் மயங்கி அவன் வலையில் சிக்கிக் கொள்ளும் மானைப் போல துறவிகள் ஆடல், பாடல், இசைகளில் மயங்கி தம்மை அழித்துக் கொண்டு விடக் கூடாது என்ற உண்மையை மான் மூலம் உணர்தேன்
  • மீன்:- தூண்டிலில் உள்ள இரையை எடுக்கப் போய் அந்த தூண்டிலில் அகப்பட்டுக் கொள்ளும் மீனைப் போன்ற நிலையில் யோகிகள் இருக்கக் கூடாது.  ஐம்புலன்களின் தடுமாற்றத்தின் முதல் காரணமே நாக்கின் ருசி என்பதினால்     நாக்கின் ருசியை யோகிகள் அடக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற உண்மையை மீனிடம் இருந்து பெற்றேன்.
  • வேசி:- பல காலம் தன் உடலை விற்று வாழ்ந்திருந்த பிங்களை என்ற வேசி மனம் வெறுத்து ஒருநாள் அந்த தொழிலை துறந்தாள். அன்று முதல் உள்ளது போதும் என்ற மன நிலை பெற்றவள் மனமும் அமைதி அடைந்தது.  ஆசைகளை அடக்கிக் கொண்டால் துன்பமும் போகும் என்பதை அந்த வேசியின் வாழ்க்கை எனக்கு காட்டியது
  • குர்ரம் (பறவை):- குர்ரம் என்ற பறவை பெரிய பறவைகளிடமிருந்து தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள தன் வாயில் உள்ள இரையை   கீழே போட்டு விடும். தனக்கு தேவையானவற்றை விட அதிகம் சுமந்து சென்றால் துன்பமே ஏற்படும் என்பதை குர்ரப் பறவை எனக்கு கற்றுக் கொடுத்தது.
  • குழந்தை: – ஒரு குழந்தை தனது தாயிடம் இருக்கும்போது வேறெந்த சிந்தனையும் இல்லாமல் கவலையற்று இருக்கும். அதை போலவேதான் ஒரு யோகியும்   தன்னை இறைவனிடம் ஒப்படைத்து விட்டு கவலையற்று இருக்க வேண்டும் என்பதை குழந்தையிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டேன். 
  • சிறுமி:- நெல்லை திரட்டிக் கொண்டு இருந்த ஒரு சிறுமியின் கைவளையல்கள் ஒன்றோடொன்று உரசி சப்தமெழுப்பின.  அவள் ஒரு வளையலை கழட்டியப் பின் சப்தம் நின்றது. இதிலிருந்து ஒருவருக்கு மேல் இருந்தால் தேவையற்ற விவாதம் எழும் எனவும், தனிமையே சிறந்தது என்பதையும் கற்றுக் கொண்டேன்.
  • ஆயுதம் செய்பவன்– ஆயுதம் செய்பவன் எந்த நிலையிலும் அதில் தன்னுடைய முழு கவனத்தையும் செலுத்தி ஆயுதம் செய்வது தெரியும். ஆகவே ஒரு நிலைபட்ட மனதுடன் இருந்தவாறு தம் கடமைகளை செய்ய வேண்டும் என்பதை ஆயுதம் செய்பவன் மூலம் புரிந்து கொண்டேன்.
  • பாம்பு – பாம்பு தனித்து இருந்தாலும் கவனமாய் இருக்கும். பாதுகாப்பைக் கருதி தனக்கென வீடோ, கூடோ கட்டிக்கொள்வதில்லை.  அதை போலவேதான் ஒரு துறவியும் தனக்கென தனி இருப்பிடத்தை வைத்திருக்க கூடாது, இருப்பிடத்தை மாற்றிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்ற உண்மையை பாம்பிடம் இருந்து கற்றேன்.
  • சிலந்தி: – தன் வாயில் இருந்து நூலை வெளியேற்றி வலை பின்னி அதனுடன் விளையாடி, உண்டு, உறங்கி பின் அதையே உணவாக உட்கொள்ளும்   சிலந்தி. அதன் செயலைப் போலவே பரபிரம்மமும் பிரபஞ்சத்தை உருவாக்கி, காத்து, முடிவில் அதை மீண்டும் தன்னுள் ஐக்கியமாக்கி கொள்வார் என்ற தத்துவத்தை சிலந்தி மூலம்   உணர்ந்தேன்.
  • குளவி: – ஒரு வகை குழவியானது, தன் முட்டையிலிருந்து புழுவை கொண்டு வந்து தன்னருகில் வித்துக் கொண்டு ஒருவித ஓசையை எழுப்பிக்கொண்டே இருக்கும். அந்த ஓசைக்கு பயந்து அந்த புழுவும் வெளி செல்ல பயந்து அங்கேயே இருந்து வண்டாய் மாறும்.  அதைப்போல யோகியும் இறைவனது நினைவுடனே நிலையாக இருந்தால், இறை நிலையை எட்டி விடலாம் என்ற உண்மையை குளவி எனக்கு உணர்த்தியது.

ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் தொடர்ந்து கூறலானார், ‘மன்னா இந்த உடலே ஒரு மாயை. நம் உடல் முழுவதும் படர்ந்து உள்ள அங்கங்கள் போதாது என்று அளவற்ற ஆசைகளையும் நாம் பெருக்கிக் கொள்கின்றோம். நமக்கு வாழ்க்கையில் ஏற்படும் துன்பங்கள் அனைத்திற்கும் இந்த உடல் கொண்டுள்ள காமக் குரோத இச்சைகளே காரணம்.  இருக்கும் ஒரு உடல் போதாது என்று ஒவ்ஒருவரும் நான், எனக்கு, என்று தன்னுடன் மனைவி, மக்கள், செல்வம்   என்று ஒன்றன் பின் ஒன்றாகப் பெருக்கிக் கொண்டே போகின்றனர். இன்று உள்ள இந்த உடல் நாளை இருக்காது என்பதே உண்மை எனத் தெரிந்தும் அதே உடலுக்கு பல்வேறு வகைகளினால் ஆன சுகம் தேவைப்படுகின்றது. அதனால்தான் மாயையான இந்த உடலின் மீது பற்றை விலக்கி விட்டு, ஆசைகளையும் அழித்து விட்டு, நான், எனக்கு என்ற அகந்தையை விட்டு விட்டு, எல்லாமே அந்த பரப்பிரும்மன் என்று நான் இருக்கின்றேன். அனால்தான் என்னால் எந்தவித அச்சமும் இன்றி, ஆசையும் இன்றி, உலகப் பற்றும் இன்றி இத்தனை சுதந்திரமாத் திரிந்து அலைய முடிகின்றது’.

ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் கூறிய அனைத்தையும் கவனத்துடன் கேட்ட வண்ணம் இருந்தவன் கண்ணில் இருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. மன்னன் இப்பொழுது அவரைப் பற்றி முழுவதுமாகத் தெரிந்து கொண்டான். தடாலென அவர் காலடியில் விழுந்து வணங்கினான். ‘அற்புதம் , ஐயா …. அற்புதம் . இனியாவது உங்களின் இந்த மாறு வேடத்தைத் களைந்து விட்டு உண்மையில் நீங்கள் யார் என இப்பொழுதாவது கூறுங்கள்’ என மன்னன்  அவரிடம் வேண்டிக் கொள்ள அவன் முன் தன் சுய உருவில் தோன்றினார் ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர். வாழ்க்கை என்பது என்ன, அதில் எப்படி தன்னை அடக்கிக் கொண்டு இருக்க வேண்டும் என்ற பாடத்தைப் தத்தாத்திரேயரிடம் இருந்துப் பெற்ற யதுகுல மன்னனும் தெளிவு பெற்றான். அதன் பின் அந்த மன்னனும் தத்த பக்தனாகவே மாறி வாழ்நாள் முழுவதும் மன அமைதி பெற்று வாழ்ந்து வந்தான். 

திகம்பரா திகம்பரா, ஸ்ரீ  பாத ஸ்ரீ வல்லப திகம்பரா!

திகம்பரா திகம்பரா, ஸ்ரீ  தத்ததேவா  திகம்பரா

ஓம் ஸ்ரீ தத்தாத்திரேய குருவே நமஹ

மூன்றாம்  நாள் பாராயணம்……………..தொடரும்

Please send your comments to the author on this article